beelden

Zen stelt, dat alles wat we zien beelden zijn, die aan onze Geest verschijnen. Bestaan die beelden of is er alleen verbeelding?
Denk daar eens over na zonder in woorden of verwachtingen te vervallen. Wanneer er geen antwoord komt, blijf dan in die staat van niet-weten.

begrijpen

Het leven trachten te begrijpen is zinloos. Jijzelf bent een manifestatie van het oneindige leven. Hoe zou het kleine deel het Geheel kunnen omvatten? Het Geheel kan zich aan jou kenbaar maken, wanneer je één bent met het geheel. Dat kan alleen wanneer je aandachtig bent, zonder enige toevoeging vanuit je denken.

begrippen

Begrippen kunnen nooit de werkelijkheid beschrijven. De werkelijkheid is oneindig. Begrippen zijn begrenzingen.

bereiken

Als de golf(=de vorm=wij) maar eenmaal beseft dat hij water(leegte=het Al) is, dat er alleen maar water is, beseft hij dat geboorte en dood helemaal geen kwaad kunnen. Ze zijn er t.o.v. elkaar.
Er bestaat helemaal geen bereiken. Golven komen op en verdwijnen, maar de Zee blijft altijd de Zee. Wij moeten stoppen met te spreken over ONS leven. Het Leven is in ons en wij zijn in het leven. Wij kunnen nooit uit het leven vallen. Wij zijn het leven, het leven is ons. Alleen de vorm(=de golf) verandert.

bevrijders

Niemand kan een ander bevrijden, want er is geen objectieve persoon.
Er is niets dan bewustzijn, alleen maar zien (...van beelden die oprijzen uit wat voor zintuiglijke bron dan ook) en niet iemand die ziet. Dat wij onszelf en degenen die wij tegenkomen ervaren als objectief bestaand, is een werking van het verstand, van het denken. Wanneer dat wegvalt, blijft over wat is, en daar is geen plaats voor objectieve personen of dingen. Er is alleen een droom en de realisatie van de droom.
Besef dat je geen persoonlijk Zelf hebt. Dan vallen de kleine oordelen weg. Elk volgend oordeel is dan een functie van Prana.

bewustzijn

Kan niet gedefinieerd worden. Het is meer dan weten dat er iets is, dat jij 'ik' noemt en de ander, die je 'jij' of de wereld der verschijnselen noemt. Maar dat 'ik' is bij nadere bestudering onvindbaar, want het zijn niet jouw verzamelde gedachten, die jouw ik vormen. Datgene wat de gedachten waarneemt, de getuige blijkt bij nadere bestudering geen ervaarbare, persoonlijke eigenschappen te hebben. Het is louter een zien, dus bewustzijn.
Bewustzijn heeft met 'weten' te maken, niet met denken.
Zie je gele bloemen, dan is er een weten van de gele kleur, totdat het denken dat als geel benoemt. Het eerste beeld, de eerste flits van geel is het weten. De gele bloemen worden benoemd door de gedachte.

Bewustzijn is er altijd. Wij brengen het niet voort.
Die flits van daarnet, de eerste zonsopgang, een kunstwerk, een mooie vrouw kan door het denken heen breken en een staat van 'opeensheid' oproepen. Dat noemen we Samadhi.
Het denken is dan even in rust. Het is een intuïtief weten.

Bewustzijn hoort zo bij het NU. Ís het Nu!

(Bron: Krishnamurti)

concepten

De waarheid is niet in begrippen uit te drukken, de taal voldoet niet bij het leren kennen van de waarheid.

De waarheid is vormloos, het is niet subjectief of objectief, ofwel: De onbeperkte bron van het beperkte denken kan niet door het beperkte denken worden aangetoond.

Jijzelf bent de waarheid: de waarheid kan n.l. niet buiten jezelf worden gevonden: probeer dus het vuur van je eigen bestaan te ontdekken: daar bestaat geen 'zelf' en 'ander'. Daar bestaat een stil waarnemen van al dat is. Dat ben jij niet, dat is dat wat wij met zijn allen delen. Het Zijn, de Ene.

consideratie

is een vorm van identificatie met mensen. Vooral wanneer consideratie op zichzelf gericht is, zal elke handeling van anderen op zichzelf betrokken worden. Men toetst steeds of men niet gekwetst wordt, of men wel genoeg aandacht krijgt.

Het enige dat voor ons telt is Dat-wat-is, dat wat direct in en om ons is. Alles, wat we buiten ons zoeken leidt ons weg van de Waarheid. Hier is het. Nu is het leven. Nu klopt je hart, stroomt je bloed, zie je, voel je, ruik je en hoor je.

dóórdringen

Wanneer wij iets grondig willen leren kennen moeten wij er in dóór dringen.
We mogen b.v. niet afstandelijk naar onze pijn kijken. We moeten er helemaal in binnen dringen, er 1 mee zijn, om het inzicht te ontvangen, waarom deze pijn er is. De waarnemer moet ook hier het waargenomene zijn. Elke vorm van buiten staan, ook t.o.v. je medemens, is uit den boze. Waar buiten staan is, waar observatie van buiten af is, is afscheiding, zijn grenzen, is conflict.
Je kan nooit één met de ander worden, wanneer je er buiten blijft.
Kijkend naar je gedachten, kan je ze verwerpen. Wie is het dat verwerpt, en op welke gronden? Je bent er niet één mee. Wie heeft ooit geprobeerd ook één te zijn met je negatieve gedachten. Laat ze zijn wat ze zijn, jij bent dat ook. Wie heeft de waarheid verkondigd dat je in de wortels goed bent. Kijk, neem waar van binnen uit en ervaar wat dan gebeurt.

Wanneer je de Getuige hebt ontdekt (als concept), weet je dat je daar ook één mee moet worden. Dat kan alleen wanneer je de dualiteit overstijgt door alleen waar te nemen wat is, zonder daar ook maar iets aan willen te veranderen. Je valt dan samen met de getuige, die je al die tijd al was. Alleen stond jouw radio zo hard aan, dat je de stilte niet kon horen.

Hier en Nu

De werkelijkheid, die we zoeken verkeert in, nee..... ìs het Hier en Nu. 

Wij zijn als denkende wezens NOOIT in het Hier en NU. Denken is altijd een reactie binnen de geest op gebeurtenissen in het Hier en NU. Het geeft classificaties van dat wat was, het bergt deze op als herinneringen, het becommentarieert dat wat was. Zodra het denken begint te reageren is het Moment Nu al weg. De boom buiten op het plein zien wij niet als het iets dat daar staat, maar meestal als een boom, genaamd eik, die groener is dan die beuk elders. De tijd die nodig is om het commentaar voor te bereiden en uit te brengen brengt de waarnemer uit het Nu.
Wanneer wij als een ik de werkelijkheid waarnemen, hebben we al ruimte toegevoegd aan de waarneming. Er is geen zien meer van de boom, maar een 'ik zie de boom.' Ik ben hier en de boom is daar. Vandaar die ruimte tussen de boom en de waarnemer.
De conclusie is dat de mens als zelfbewust wezen zelden of nooit in het Hier en Nu verkeert en daarom nooit de Werkelijkheid, zoals zij is, ervaart.

(in feite hebben wij het hier over een bewust verkeren in het Nu. Wij zijn uiteraard nooit weg uit het Nu want het Nu is het Zijn, alleen zijn wij in 'tijd' weer betrokken op de dualiteit)  

hoe?

Hoe doen we het?

Door niet te doen.

- Erken de dynamiek en eigen intelligentie van het leven. Deze zijn groter dan jouw kleine Ego.
- Streef daarom naar gemoedsrust. Er is door jou niets te verwerkelijken. Ga mee in alle bewegingen van het leven. Wil niet veranderen wat-is. Wil niet vermijden wat komt. Alles is zoals het is. Door je verzet plaats je je buiten het Hier en Nu.
- Hecht je niet aan het materiële. Alle vormen van hechten geeft onmiddellijk angst voor verlies. Onthechten betekent een eind aan alle lijden.
- Neem dat-wat-is waar, zonder dwang, zonder interpretatie. In het aandachtig zijn wordt je een met de waarnemer. De waarnemer=de geest. Deze kan je nooit vinden, maar er alleen één mee worden. Ofwel: zijn...wat je al die tijd al bent. Je ziet er alleen overheen, gewend als je bent een eind voor je uit te kijken.

nb. meegaan in het leven betekent actief, alert Hier en Nut te zijn, maar je niet te hechten aan wensen. 

Identificeren=vereenzelvigen=hechten.
Wij hebben de neiging ons te verliezen in de dingen, die we meemaken, die we als onze taak zien. We raken heel gauw emotioneel betrokken bij datgene wat we doen, en daardoor verliezen we onszelf. Wij zijn er niet meer bij, er is geen kans meer op ontwaken=onthechting=zelfherinnering. We kunnen niet meer waarnemen. We zijn er niet meer als bewust individu (ongedeeld wezen). Zo lopen we mee in de maalstroom van het leven en trekken zingend naar het slagveld om daar pas wakker te worden: "wat doe ik hier, hoe kom ik hier?" Maar dan is het al te laat.

Identificatie ontstaat door o.m.:
- belangstelling
- begeerten
- angst
Onthechting kan alleen via de Zelfherinnering

ik

Datgene wat wij als het meest kostbare in ons leven koesteren is het ik. Wanneer wij onszelf, dat ik, serieus en met aandacht waarnemen, merken wij tot onze stomme verbazing dat wij niet uit één ik, maar uit honderden ikken bestaan. Vandaar dat gezegd wordt dat ons ik een illusie is. Wij zijn geen eenheid, maar een verzameling. Het voortdurend besef van de plaats van waaruit wij waarnemen, denken, zien horen etc. geeft ons de illusie, dat we een samenhangende eenheid zijn, maar niets is minder waar. Elk moment dat wij in tweestrijd zijn kunnen wij dat ervaren. Elke keer dat wij na een sollicitatiegesprek naar buiten lopen idem dito. Wij geloofden in ons verhaal dat wij binnen ophingen. Thuis aangekomen weten wij wel beter.
Het hebben van een persoonlijk ik is dus een illusie. Wie zijn wij dan? Wie is degene die dat vraagt? Probeer de vraagsteller in een diepe meditatie te vinden! Hij zal onvindbaar blijken. Er kan alleen een besef zijn van honderden gedachten die in en uit vliegen en er kan een besef zijn van een waarnemer van deze gedachten. Deze waarnemer kan nooit gevonden worden.

Dat is wat wij werkelijk zijn. Dat besef van aanwezigheid. Het ik-ben. Uiteindelijk zal ook dat ik-ben oplossen in........... 

Inter-zijn

Wij hebben geen onafhankelijk bestaan. Niets, geen enkele functie kan onafhankelijk bestaan. Elke functie kan alleen maar bestaan als ze steunt op al het andere.
Wij leven temidden van de natuur en onze medemens. Wanneer wij dat alles goed observeren ontdekken wij dat wij in alles van alles afhankelijk zijn ofwel met alles verbonden zijn.

Krishnamurti stelt dat wij de rest van de wereld zijn. Wij kunnen nooit alleen staan, of ons bestaan zien als een afgescheiden iets. Wij zijn met duizenden draden verbonden met die rest van de wereld. Wij zijn zoals we zijn, omdat al het andere is zoals het is.
Ons leven is het leven in ons. Dat was er al voordat wij er waren. De natuur voedt ons. Zonder Zon, zonder lucht, zonder regen, zonder voedsel waren we er niet. Er gaat een constante stroom van atomen en moleculen bij ons naar binnen (eten) en naar buiten (stofwisseling, transpiratie). We zijn geen geïsoleerde grootheid. Onze grenzen zijn maar heel relatief. Alles wat we zijn en alles wat we om ons heen zien bestaat uit dingen, die wij niet zelf gemaakt hebben. Bekijk alle voorwerpen uit je omgeving. Bemediteer hoe deze gevormd werden. Wat en wie er allemaal voor nodig waren om er te zijn, vlak bij jou.

Wie ben jezelf? De natuur heeft ons gevormd zoals wij zijn. Daar hebben wij geen enkele invloed op gehad. Wat is onze innerlijke natuur. Zijn wij onze geest? Of verkeren we in de Geest, als een stukje daarvan? Waar bestaat onze in-divi-dualiteit uit? Uit al onze van anderen aangeleerde en overgenomen ideeën en gedragscodes? Hebben we ons helemaal zelf verzonnen, of zijn we een grote verzameling van (onbewuste) reactiepatronen. Elke nieuwe reactie is immers gebaseerd op dat wat al was. We kunnen nooit nieuw zijn, zolang we uit onze conditioneringen reageren. Laten we dus maar vergeten hoe uniek wij zijn. Wij inter-zijn ofwel zijn interdependent van alles wat om ons heen is.

Voorbeeld: iemand heet wijs te zijn. Is wijsheid iets unieks, iets op zichzelf staands? Wijsheid is er t.o.v. niet-wijsheid. Wanneer er geen domme mensen waren, zou je niet kunnen definiëren wat wijze mensen waren. Zo gaat het met alles. Knap bestaat t.o.v. lelijk. Hard t.o.v. zacht. Dus iets is er alleen maar t.o.v. al het andere. Mooi t.o.v. lelijk, licht t.o.v. donker. Kiezen houdt dus het ontkennen van de rest in. Dat is natuurlijk onzin, want jouw zgn. keuze bestaat bij de gratie van de rest. Ze zijn niet onafhankelijk. Zonder afval groeit er geen roos. Wie zijn wij om het afval te veroordelen?
Zodra wij stoppen met kiezen, ervaren wij (zijn wij één met) het Al, zo simpel is het!

(Bron: Tich Nhat Hanh)

leegte

Leegte is een bekend begrip in het Oosten. Alles is leegte. Bestaat alles dan niet? Is alles een illusie, zoals Zen stelt? Dit leidt tot veel verwarring is het Westen.
Leegte is niet leeg op zich, maar leeg zijn van iets. Een kopje is leeg, van koffie, maar niet van lucht. Dus als wij zeggen wij zijn leeg, zeggen we: Leeg n.l. van een (persoonlijk) zelf. Wij bestaan wel, maar niet als een iets, dat is afgescheiden van de rest.
Wij inter-zijn. Wat wij als persoonlijk ervaren is in feite iets dat uit een collectieve beweging of inspanning is gerealiseerd. Wat wij als vast ervaren is in feite iets dat permanent in beweging is. Alles stroomt. De atomen zijn voortdurend in beweging, de energie is constant aanwezig, anders valt alles uit elkaar. Maar alles is in eeuwige verandering. De atomen wisselen uit met de omgeving. Zelfs granieten rotsen verkruimelen. Ook wijzelf veranderen voortdurend. Wij zijn als de vlam van een kaars of de golf in de Zee. De golf is water. Ofwel de vorm(golf) is leegte(water). De golf wordt gevormd uit de leegte. Wij(de vorm) worden ook gevormd uit iets, dat geen vaste vorm heeft (de leegte). Leegte kent geen stilstand, maar immer durende verandering. Wij weten dat wij bestaan, maar waaruit wij bestaan, het vormgevend principe, dat kunnen wij niet (be-)grijpen.

Leegte is het enige onveranderlijke. Het is de voorwaarde voor alle verschijningen.

lijden

Jijzelf bent één met het al, met je omgeving, werken aan jezelf is dan ook werken aan het geheel. Je staat niet buiten het gebeuren, je bent het gebeuren. Leer dat vanuit het zelf te zien.
Maak je bewust van je knevels, van je gevangenis, je oordelen

onbekommerde

Neem alles waar, zonder oordeel of gevoel, ga niet tussen het gebeuren en de onbekommerde zitten ofwel de waarnemer.
De onbekommerde geeft zelf wel een antwoord, beter dan het jouwe.
Kijk stil, neem waar, ZIE, HOOR. Laat alles zo zuiver mogelijk tot je kern doordringen, dan pas kan je het echte leven beginnen.
Je bevrijd je dan van je gevangenis.

Richt je op; "HIJ DIE GADESLAAT' Probeer alleen maar op te merken.
Zie alleen en ga er niet mee aan de haal. Zie het gedrag van je vader, je moeder, je baas, en verbind er geen oordeel aan.

De onbekommerde is jouw diepste zelf, ja misschien wel het 'leven an sich'.

Het zijnde wil zich uiten, zich manifesteren. Laat dat gebeuren en ga er niet met je kleine verstand tussen zitten.
Als je altijd gewend bent geweest waar te nemen volgens onbewust gebleven normen, is het waarnemen, het alert zijn zonder meer, de grote oefening. Wees een onbevlekt blad. Zet je open. Probeer geen ik te zijn, alleen maar waarnemer. Zo geef je aan het zelf de ruimte, de doorgang om zich te uiten.

Behoudt bij alles wat je doet kalmte en aandacht om er helemaal bij te zijn. Alle dwingen en haasten veroorzaakt negatieve sporen in je beustzijn en put je uit.

Aandachtig en wakker zijn leer je niet cursorisch via het lezen van een boek of dit verhaal, kan je niet afdwingen.
Je moet jezelf impregneren met deze gedachten, tot je begrijpt, tot je aanvaardt wat gezegd wordt. Je Ego kan dan loslaten en zich samen met jou openstellen voor de transformatie.

Door opmerkzaam leven groei je van zelf naar die stilte en leegte toe. Dat doe je dus niet, dat voltrekt zich aan je door je manier van leven. Zoek niet: streef louter naar gemoedsrust en onthechting.

Verlichting

Verlichting verwijst naar de afwezigheid van de illusie van een zelf en ander.
Je ervaart dan de heelheid, die achter de wereld van de tegenstellingen verborgen is.

Zen beweert dat alle beschrijvingen van de wereld de waarheid niet zullen onthullen. Wij worden door de waarheid zelf onthuld. De waarheid bestaat niet uit concepten. Verlichting bereik je niet door verstandelijk nadenken. De waarheid kan alleen ervaren worden als het zich wil aandienen aan jou. Voorwaarde daartoe is dat de wolk van gedachten, redeneringen, angsten, inbeeldingen wordt afgebroken door een wilsinspanning. Je moet je leeg maken. Je moet zo stil in jezelf worden dat 'het' zich kan aandienen, zich aan jou kan openbaren.

Je kan dat doen door aandachtig leven. Je probeert mee te gaan in de stroom, en alles wat er gebeurt zonder oordeel waar te nemen.
Je traint zo de waarnemer. Die waarnemer is stil, zonder geluid, zonder geur, zonder gedachte. Het zijn zeker niet al die stemmetjes, die je in jezelf hoort.
Wat je bent is datgene wat hoort, wat voelt, wat ruikt, zonder dat gedachten er tussen komen om jou te zeggen wat het is, dat je hoort, ruikt, voelt.
Het is de ervaring zelf, zonder etiket, zonder label, zonder vergelijking met datgene wat je al kent.
Als je de waarnemer traint, door steeds tegen jezelf te zeggen: nu doe ik dat, nu ruik ik een bloem, is dat slechts een tussenstap.
Je ontsnapt op die wijze aan de gevangenis van je conditioneringen, maar ook dat stadium moet je passeren. Ook dat laatste stemmetje moet zwijgen, ofwel het ik moet zich verwijderen tussen de waarnemer en het waargenomene.

Daarom zijn de eerste ervaringen zo belangrijk, je denken kan dan even niet reageren. Je ervaart direct Dat-wat-is. Het denken zoekt direct daarna naar een vergelijkbare ervaring, om die jou dan weer voor te houden, als ohh.. dat is blauw. Of is het toch meer violet, heb je dat toen niet eerder gezien. Op die manier wordt de 'ware' ervaring jou weer ontstolen door het ordenend denken. Daarom is het b.v. zinloos oplossingen uit het hoofd te leren van Koans. Een Koan wil jou uit je denken stoten. Er is geen overdraagbaar 'goed' antwoord. Alleen wanneer op dat moment spontaan intuïtief vanuit Dat-wat-is wordt gereageerd, kan je antwoord goed zijn.

De ware ervaring is die ervaring dat het denken even geen antwoord weet, en het stil in je is, vol ontzag voor die waarneming: je bent dan even je ware zelf, ofwel de waarnemer, ofwel één met datgene wat is.

Waarheid

Die is: dat al het bijzondere, zijn bijzonderheid bewarend, tegelijk zijn kleine ik opheft en in het grote, het ik-loze, Ik ingaat.
Alle dingen ter wereld zijn onmisbare dingen in het geheel.
Ik ben die ben.

Waar draait het leven om?
-Met ons beperkte denken, ons alledaagse bewustzijn, kunnen wij deze vraag niet beantwoorden
-de waarheid is in het hier en nu, achter de zichtbare verschijnselen
-de waarheid is oneindig, onbeperkt
Ons eigen functioneren is zo vervuild, zo vals, dat wij eerst moeten ervaren, hoe wij zelf in elkaar steken.

Ware Zelf

Het ware zelf is de 'waarnemende aanwezigheid', die bewustzijn mogelijk maakt. Alle dingen verschijnen daarin.
Het is niet mogelijk via het denken of meditatie 'in' die waarnemer te komen. Je bent het immers zelf. Het 'ik' kan niet door 'mij' gekend worden. Je kan niet terugkijken naar datgene wat zelf kijkt. Immers het oog kan zichzelf ook niet zien.
Het beperkte denken kan het onbeperkte niet kennen.

Het ware zelf kan zich wel aan je openbaren, wanneer de tijd daarvoor rijp is. Dat is dan satori.

wie ben ik?

Wij zien alles door een filter van oordelen, vooroordelen, onwetendheid, misvattingen etc. Daardoor zien wij niet wat er echt bestaat.
Zen doorbreekt die conditioneringen door je methoden voor te schotelen, waarbij het denken geen enkel nut oplevert.
WANNEER JE ONVERWACHT EEN KLAP OF EEN ONZINNIG ANTWOORD KRIJGT, REAGEER JE INSTINCTIEF, zonder tussenkomst van het denken. Dan kan ineens de waarheid aan je verschijnen.

De waarheid is dat er alleen bewustzijn is, geen iets en ook geen niet-iets (MU dus). Of m.a.w. er is niet zo iets als materie afgescheiden van geest. Het is één geheel. Het een is een uitdrukking van het andere. Objecten in een droom zijn ook niet echt. Het zijn bewustzijnsbeelden. Zo zit onze werkelijkheid ook in elkaar. Alleen wij zien dat niet, omdat wijzelf deel uitmaken van diezelfde droom.
Bewustzijn staat hier voor het fundament van alles=natuur=werkelijkheid=universele geest=boeddha=God

Dat wat ziet, het zien en dat wat gezien wordt zijn het zelfde

Ik kan jou dus niet zien. Alleen 'ik' is er. Wat gezien wordt is
'ik' die ziet. Het 'ik' is een aspect van het geheel. Het ziet. Het ziet niet iets. Het ziet. Het heeft ook geen persoonlijke eigenschappen. Het ik is een centrum van waarneming. Maar wat wordt waargenomen?
IK ALLEEN BEN, MAAR GEEN DING IS Jouw ik heeft nog nooit een 'ding' gezien. Alles wat je ziet is een verschijning aan de Geest.
Of met andere woorden, wij dromen niet, wij worden gedroomd.
Alle dingen zijn louter verschijningen van en aan het bewustzijn.
Dat dingen reel lijken komt omdat wijzelf ook een deel van de droom zijn.
In je dromen kan je dat ervaren. Wat je meemaakt lijkt op het moment van dromen echt. Degenen die een uittreding hebben ervaren 'weten' dat. In je uittreding of je droom is de droomwereld 'echt', zo echt als onze dagwereld. Stoot maar niet tegen een tafel, want dat doet zeer. De muur is een keiharde muur, waar je niet doorheen kan.
Kom je uittredend in de echte omgeving van je eigen wereld, blijkt die zich als een droom te gedragen. Je kan door muren zweven, huizen veranderen ineens en allerlei figuren kunnen je kamer bevolken.

We leven dus in een droom. Alleen: We realiseren het ons niet.

Satori of verlichting is het "weten" van die droom.

Er is geen dromer, er is alleen maar dromen.
Niet ik leef het leven, maar het leven leeft mij. Je hebt tenslotte ook je eigen lichaam niet bedacht of de aarde gemaakt. Op welke leeftijd werd je je bewust van jezelf ? Toch deed je daarvoor van alles. Het leven leefde je.
Toen kwam er een soort van ik-gevoel. Er ontstond een centrum van weten, dat gegevens ontving van je zintuigen. Dat ging maar door en door, tot je een sterk gevoel van 'ik' ontwikkelde, dat alsmaar groeit bij elke handeling. Maar ook je gedachten blijken een eigen leven te leiden wanneer je er op gaat letten.

Jouw dagelijkse ik bestaat dus als een vorm van constructie, die is opgebouwd uit gedachten, die hun oorsprong vinden in een periode, waar je niet eens bewust was. Het zijn conditioneringen, die elke keer weer nieuwe informatie volgens hun patroon ordenen. Die verschillen per mens en zijn hoogst onbetrouwbaar, zoals getuigenverklaringen laten zien.

wijsheid

wijsheid komt alleen van binnen uit, wanneer er de realisatie is dat je geen begrenzing hebt, dat je geen objectieve werkelijkheid bent (geen object, geen subject). Wijsheid functioneert alleen wanneer het kleine verstand zwijgt. Zij is nooit over te dragen.

Wijzelf

Wat wij als 'ik' voelen is de optelsom van alle conditioneringen vanf de geboorte, dat is het etiket wat je opplakt: probeer eens iets te verdedigen, waar je een uur geleden tegen was: dat lukt je best, zo zie je dat je geprogrammeerd bent. Het "oorspronkelijke programma" is niet eens meer zichtbaar.

Ook wijzelf zijn in de kern oneindig, wat aan ons verschijnt is alleen een aspect van de oneindigheid

zelfherinnering

Je zelf herinneren is hetzelfde als ge-waarzijn van jezelf - 'ik ben.' Soms komt het vanzelf, het is een heel vreemd gevoel. Het is geen functie, het is geen denken, geen voelen: het is een andere bewustzijnstoestand. Het komt slechts in enkele ogenblikken uit zichzelf op, gewoonlijk in geheel nieuwe omgevingen, en je zegt tegen jezelf: 'hoe vreemd, ik ben hier!' Dit is zelfherinnering, op dit ogenblik herinner je jezelf. Later zal je dit soort momenten in zijn geheel kunnen herinneren. Van andere dingen weet je dat ze gebeurd zijn, maar je herinnert je niet alles dat dit moment omgaf.

Zelfherinnering is de sleutel tot zelfverwerkelijking. Je beseft op zo'n moment, dat je al die andere momenten niet bewust was. Je deed van alles, maar je was er niet bij. Je ontdekt dan dat je bijna heel je leven mechanisch doorbrengt, immers je was er niet. Alleen op momenten van zelfherinnering ben je echt in het werkelijke leven aanwezig.

Zen

Zen is iets wat gerealiseerd moet worden: je kan het niet doen of er in geloven.
Zen is alles.

zien

Zen beweert dat alle beschrijvingen van de wereld de waarheid niet zullen onthullen. We worden door de waarheid zelf onthuld: wij kunnen de waarheid niet zien: de Waarheid ziet. Dat wat verschijnt is het zgn. 'jij'. Je bent dus helemaal geen afgescheiden eenheid of object. Je hebt jezelf niet geschapen. Je bent louter een verschijning aan het Bewustzijn.
Wanneer je ziet, kijkt de Waarheid, maar het is niet jou 'ik' wat ziet. Jouw ik heeft zich ingekapseld in concepten, in beelden, in verwachtingen en oordelen. Het 'ik' ziet niet de waarheid, maar alleen geconditioneerde beelden. Pas wanneer die beelden zijn verdwenen, kan de Waarheid zich openbaren. Realiseer je daarom voortdurend dat het zien de sleutel is tot het vinden van de waarheid. In het louter waarnemen ben je één met de Waarheid. Dat is het maximale wat je kan doen, alleen, je weet dat nog niet.
Wanneer 'je' doet, heb je jezelf tussen de waarnemer(=de waarheid) en het waargenomene(=de waarheid) geplaatst, en kan je nooit één worden met de Waarheid (waar de waarnemer=het waarnemen=het waargenomene).
[Wanneer ik droom, is alleen mijn ik of innerlijk aan het dromen. Alles wat in de droom verschijnt, is een deel van mijn geest of van mijn beelden. Er zijn geen objecten, die 's morgens naast mijn kussen liggen. In diezelfde verhouding (be)staan wij t.o.v. de Waarheid. Wij zijn louter een verschijning van de Geest in zijn droom. Wij dromen niet, maar wij worden gedroomd. De ander, die tegenover ons zit aan de ontbijttafel, is van dezelfde substantie, dus louter een verschijning in onze droom, maar geen object. We kunnen in alle zekerheid slechts stellen dat het 'ik' als bewustzijnscentrum bestaat. Over de hele rest van onze omgeving kunnen we nooit zekerheid hebben.]
Er mag dus geen 'ik' zijn, dat ziet. Er moet louter zien zijn. Ofwel zie wat je ziet, en voeg daar geen oordelen of classificaties aan toe.

zoeken

Zoeken is zinloos. Datgene wat zoekt = het gezochte = het zoeken. Hoe kan dat zichzelf vinden?
Wanneer men meent dat achter het gezochte nog veel meer zit, is dat een hypothese, of een tweede hands informatie. Je kan alleen je-Zelf waarnemen in het waarnemen zelf.

De onderscheiding tussen ons Zelf en de wereld om ons heen is schijnbaar en moet zich opheffen, nadat wij via de rede tot de rand van de afgrond gekomen zijn: wat wij dan moeten doen is intuitief springen, ofwel de concepten achter ons laten, onze doelstellingen loslaten en het leven ervaren zoals het is, en niet zoals het zich aan ons ego voordoet.