|
Ik heb de zoektocht ondernomen met behulp van aanwijzingen van
een groot aantal "Zelfgerealiseerde" meesters of leraren. Een aantal figuren
hebben een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn denken en zijn. De
belangrijkste voor mij zijn Sri Ramana Maharshi, Nisargadatta, Bob Adamson en
Krishnamurti geweest en een rij van Zenmeesters als Huang Po en Philip Kapleau. Centraal
staat bij hen het zelfonderzoek. De vraag "Wie of wat ben ik" is daarbij de
laatste vraag. Een vraag die niet door het denken beantwoord kan worden.
Sri Ramana is heel zijn leven er op blijven hameren dat je
-wanneer je je nog niet gerealiseerd hebt wie je bent- bij alles wat zich
voordoet, moet blijven afvragen "Wie is het, die dit meemaakt...., Wie ziet dit,
Wie ben ik?"
Blijf niet in de ervaring hangen, maar blijf je steeds richten
op het ervaren. Ook stilte is 'slechts' een ervaring, ook ruimte is 'slechts'
een ervaring, ook 'liefde' wanneer zij tijdelijk is, is 'slechts' een ervaring.
Wie of wat is nooit te vinden als ding, als verschijnsel?
Maar wees
gewaarschuwd. Al lezend kom je er achter, dat er heel wat te weten valt. Alle
kennis ligt tegenwoordig op straat, maar de praktijk leert dat opgeslagen kennis
slechts een hindernis is. Er is geen 'doener' die zich via kennis kan
overgeven. Er is geen doener die het Grote Inzicht kan forceren. Jij leeft jouw
leven niet. Het leven leeft jou. Wat je zoekt, blijkt er al die tijd al geweest
te zijn.
De zoekenergie valt na dit inzicht spontaan weg. Want wie heeft gekozen om te
zoeken??? Ik niet! Ik wel! Twee ikken, waarvan één de echte is. De 'ik' die
bekeken kan worden (die gekoppeld is aan het lichaam en uit denken,
herinneringen, emoties, verwachtingen etc bestaat) wordt - dag in dag uit -
bekeken door ons echte 'Ik'. Ofwel Bewuste Aanwezigheid, Kennendheid, het
Zelf, het Zijn, Atman en welke woorden er nog meer aan worden
toegeschreven. Maar hou het maar liever dicht bij jezelf: dat wat je bent. Nu,
op dit moment, jouw aanwezigheid op deze plaats.
Er is geen
persoon die vrij kan zijn van angsten en verlangens, want de persoon bestaat uit
de bedachte combinatie lichaam, voelen, denken. Alles wat de persoon betrfet kan
gezien worden. De persoon maakt deel uit van de duale wereld, dus bestaat
uit louter tegenstellingen.
De persoon, de
zoeker, kan zijn ware aard niet zien.
Het is juist
omgekeerd: de persoon wordt gekend door ...geef het maar een naam: Bewustzijn,
Kennendheid, Tegenwoordigheid het Zelf..... Maar vergeet de naam.
De hele spirituele
zoektocht komt er op neer dat er een realisatie komt dat de persoon geen
eigenstandigheid heeft, zelf niet het subject is, en dat het enige echt
bestaande 'Ik' het onkenbare -maar o zo dichtbije- Zien zelf is.
Zelfs niet
dichtbij, want je bent het zelf.
Meer valt er eigenlijk niet te weten. Het onechte 'ik' draait
rond op zijn eigen -tijdelijke- speelplaatsje. Het echte 'Ik' is altijd
aanwezig, maar is niet door het onechte 'ik' te vinden en vervolgens te
manipuleren. Dus je hoeft (en kan) na dat moment van herkenning in wezen
helemaal niets meer (te) doen. Alleen alert zijn, dat je de zaak weer niet laat
overstromen door het denken.
Sommigen denken (te snel) dat ze verlicht zijn. De gedachte
alleen al wijst op het tegendeel. Er is niet iemand die verlicht kan raken. Denk
niet te snel dat je er bent. Bliss is ook slechts een ervaring die komt en gaat.
Zolang er ervaringen zijn die komen en verdwijnen is er een waarnemer van.
Alleen de waarnemer is immer aanwezig, dus richt je je steeds op die waarnemer,
totdat die zelf oplost. En wanneer dat gebeurt is er niemand meer die zijn
verlichting dan nog opeist.
Dan wordt je vanzelf ontdekt op grond van je gedrag of je
uitstraling, zoals dat met Sri Ramana gebeurde. Maar dan ga je niet zelf op weg
om de wereld te verkondigen van jouw verlichting. Maar de leraren stellen zelf
dat het de aard van het beestje is om het ervarene actief te delen met anderen,
iets wat ik zelf ook in mij heb.
Maar bedenk bij dit alles: de Meester zit in jezelf. De wereldse meester vormt
een herinnering aan jouw eigen wezen. Jouw ware zelf. De zichtbare Meester
vereren is de Oorzaak buiten jezelf projecteren. De Zenmeester zegt daarom ook:
"Wanneer je de Boeddha tegen komt doodt hem, wanneer je je meester tegenkomt
doodt hem". Jouw beeld van wat een Meester, een Boeddha is kan nooit meer zijn
dan een product van jouw denken. Aangezien het denken de enige hinderpaal is om
je bewust te worden van jouw wezenlijke natuur, dien je alle verwachtingen, alle
vereringen radicaal af te wijzen.
Het totaal onbekende blijft als object onkenbaar. Er is dus
ook geen waarneembaar subject. De relatie tussen subject en object is dualiteit.
Dat heft zich op wanneer je op zoek bent naar het subject dat je nooit kan
vinden. Er is alleen ZIEN. Kennen. Dat bèn je. Dat kan je nooit van buitenaf
benaderen, dus ook niet door bidden of door het aanbidden van beelden van
heiligen o.i.d..
Via de onderstaande links kan je dieper in deze materie
doordringen.
Voor verdere
informatie kan je mij altijd mailen:
|
