|
Wolter Keers wordt wel de nestor
beschouwd van de Nederlandse Advaita Vedanta. Hij
was eerst enkele maanden bij Shri Ramana Maharshi tot zijn dood en nadien
was Shri Krishna Menon (Atmananda) Wolter's leermeester. Ook
kwam hij vaak bij Nisargadatta, waar hij menig Nederlandse en Belgische
zoeker introduceerde. Hij vertaalde het standwerk over Nisargadatta I am
That -dat samengesteld was door Maurice Frydman- in twee delen
Zijn en Ik Ben Door
zijn leraar Nisargadatta werd hij ogenschijnlijk niet erg serieus genomen, omdat de
Indiase meester van oordeel was dat Keers nog geen jnani (Verlichte) was
en dan toch al in Europa les aan het geven was. Helaas
heb ik hem nooit mogen meemaken. Wolter Keers is op 7 januari 1985 op 62-jarige leeftijd overleden.
In die tijd was ik nog druk met mijn werk, jonge kinderen, een hypotheek
en Jung. Dus ik heb hem ook niet op een haartje na gemist. En
toch is er een voelbare invloed van Wolter Keers, dankzij zijn
geschriften die her en der op internet te vinden waren, in de
tijdschriften Zien en Inzicht te vinden waren en in Amigo, het
internettijdschrift van de groep rond Jan van Delden. Hij vertaalde ook
o.m. boeken van Jean Klein en
Douglas Harding en schreef zelf o.m. Vrij Zijn, dat recent is
heruitgegeven. Wolter Keers is
onwaarschijnlijk helder in zijn uitleg van de Advaita Vedanta. Ik waag
mij maar niet aan een samenvatting, maar geef op deze pagina de nodige
verwijzingen naar zijn teksten. Hij kon immers als geen ander in kort
bestek de essentie van Advaita uitleggen. Een
kort fragment:
Stilte...
Wij horen dàt waar wij naar luisteren en wij zien dàt waar
wij naar kijken. En door dat luisteren houden we het gehoorde
in stand en door dat kijken het geziene. Daarom moeten we, als
we willen komen tot de Vrijheid die we wezenlijk zijn, en die
schijn-onvrijheid elimineren, weer leren kijken en luisteren
naar wat wij wezenlijk zijn. Dat is de Stilte zelf. Het
wezenlijk begrijpen, het wezenlijk communiceren, het wezenlijk
geluk is de Stilte zelf, die niets te maken heeft met de
afwezigheid van geluiden. Het is de Stilte die een ander woord
is voor de Vrijheid zelf, voor het volkomen bevredigd zijn
zelf. Het is een Stilte die, wanneer men ze leert beluisteren
in de diepte van het eigen hart, een universele stilte blijkt
te zijn, die er altijd geweest is, ook al hebben we ze
overschreeuwd en ‘overluisterd’ en over het hoofd gezien.
Wij hebben tot onze schade en schande geleerd verder te kijken
dan onze neus lang was en zelfs dat was al veel te ver.
Doordat de oude gewoonten om mijzelf te beschouwen als honderd
en één dingen zo ingehamerd zijn, vraagt het tijd en lang en
scherp kijken, voordat we helemaal doorzien hebben dat wij om
de tuin geleid zijn, en dat wij in werkelijkheid iets zijn dat
niets gemeen heeft met al die dingen. Er is enige tijd nodig
voordat al die dingen opgelost worden in het Licht van Ikzelf,
die de weg en de waarheid en het leven ben... maar een
wezenlijke moeilijkheid is er niet.
|
en nog één:
....................
Ik
ben er daarentegen zeer van overtuigd dat wanneer men serieus
probeert, telkens weer, om door het herhalen van de
argumenten, door het zich laten doordringen van deze wegen
naar het Ik, door de weg van binnen naar buiten
---
om te keren in van buiten naar binnen, dat het inzicht daardoor met grote sprongen groeit en dat de onwetendheid
met grote brokstukken afvalt. Enerzijds vallen vanzelf, zonder
er moeite voor te doen, allerlei begeerten van ons af -dat
slaat vooral op allerlei kinderlijke dingen die wij najagen
-wij worden met andere woorden volwassen. Anderzijds zullen we
maar zelden teleurgesteld zijn. En tenslotte zullen wij
steeds beter beseffen dat waar wij geluk vinden, dit niet komt
uit een object, niet komt uit de ander, maar dat het
geluksgevoel een onmiddellijke vertaling is van de harmonie
van dat volledig bevredigd zijn dat ik ten allen tijde ben...
als ik er alsjeblieft maar nota wil van nemen. Dat is alles.
Het
enige dat dus nodig is om tot bevrijding, tot verlichting, tot
wat je maar wil te komen, is een subjectief veranderen van
standpunt. Weiger om langer een object te zijn, een ding, of
een plaatje dat je voor jezelf gehouden hebt, en zie 'dat je
dat bent waarin zich de objecten manifesteren, waarin zich het
plaatje manifesteert. Het enig nodige is een subjectieve
transformatie, een veranderen van standpunt. Dat is alles.
(Stukje uit een uittreksel uit een toespraak
gehouden in Gent in 1970, uit InZicht nr 1, 2006.
Het cursief is van mij)
|
Ja, dit laatste lezende kan je direct
bewust zijn van dat-wat-deze-internetpagina-ziet, in onderscheid
van wie kennis neemt van de inhoud van het stukje van Wolter Keers..... Het
louter zien van het beeldscherm, de muur er achter, het bureau is het
subject. Lezen met herkenning van inhoud en vorm is al weer de persoon
-dus een object- in actie.
Er is nog heel wat te vinden over hem
en van zijn hand. Allereerst is
er het novembernummer van InZicht 2004, het prachtig vormgegeven
tijdschrift over Advaita, dat speciaal aan hem gewijd is. Maar ook in
oudere nummers staan de nodige artikelen van hem.
Zie ook zijn belangrijke leerling Jan van Delden.
 |
