Het leren zien van wat wij zijn en wat wij niet zijn is in wezen heel simpel, maar het vraagt om aandacht.

Elders op deze site heb ik al geprobeerd aan te tonen dat alles wat je ziet, voelt, hoort, ruikt en proeft nooit jij-zelf kan zijn. De zin: "Je ziet je arm" bevat een onderwerp (het subject) het gezegde (ziet) en lijdend voorwerp (object).

Alles wat wordt waargenomen heeft een objectkarakter. Het vertoont een zekere afstand tot het zien van het 'ik'. Die 'ik' is onzichtbaar. Die 'ik' blijkt bij nadere bestudering gelijk te zijn aan het 'zien'.

Niets van wat wordt waargenomen kan 'Ik' zijn. Ik ben het waarnemen zelf, en het waarnemen kan nooit worden waargenomen. Wij stuiten dan op een ondoordringbare muur. In of 'achter' mij is niets zichtbaar. Mijn ware zelf is onkenbaar.

Wat steeds weer de illusie veroorzaakt dat er een apart 'ik' los van het zien bestaat, komt door het verbindende denken. Het denken formuleert voor het 'ik-dat-ziet' alles wat gezien wordt, een boom, een huis, mijn arm, het gerommel in mijn buik etc.

Gaan we nu op dat denken letten, dan kunnen wij al onze gedachten leren zien. Wij 'horen' innerlijk alles wat dat denken (ogenschijnlijk namens ons) zit te beweren. Dat denken blijkt dus zelf een objectkarakter te hebben, in niets verschillend wat dat betreft van de verschijnselen die het denken benoemt, in het geheugen opslaat etc.

Ik ben dus dat denken niet! Ik ben de aanschouwer van het denken. Let ik goed op dan zie ik dat het denken steeds weer de rol van een persoon aanneemt.

Lees je dit stukje, en je snapt wat ik zeg, dan kan je jouw denken de conclusie horen herhalen, die ik net getrokken heb: "O ja, ik zie het…ik ben niet de persoon, want ik zie alle bewegingen van de persoon" Ja, zo is het…maar op deze manier houdt het denken in stand wat het denken zelf net heeft doodverklaard: de persoon!

Het denken is dus een perfide metgezel. Het helpt ons de weg te vinden uit dit doolhof, en door daar in de hoofdrol op te eisen houdt het het doolhof in stand.

Je zit bv Nisargadatta te lezen en je bent op een gegeven moment er van overtuigd dat het Het Denken is dat zelfrealisatie in de weg staat. Wanneer je daar over zit te mijmeren hoor je de zinnen -die dat nog eens onderstrepen- als gedachten in je hoofd. De gedachten die zichzelf als oorzaak van het voortbestaan van jou in de dualiteit verklaren, houden daardoor zichzelf in stand. Zij trekken conclusies namens jou!!!

En al die tijd ben jij degene die dat allemaal kan waarnemen.

Dit is dus het dilemma van de zoeker. De zoeker wordt in stand gehouden door de middelen die hij tracht te overwinnen. Ergo, de zoeker kan op een vreemde manier een sterker ego ontwikkelen door zijn sterk geloof in de argumenten die hij heeft vergaard om tot inzicht te komen. En dat geschiedt zo lang de zoeker woorden nodig meent te hebben om zich zelf te realiseren.

Het dilemma kan worden opgelost door steeds weer een stapje terug te doen. Door te kijken naar dat innerlijk proces, van zien, beoordelen en concluderen namens een intelligent 'jou', die al die tijd dit proces kan schouwen.
Blijf bij dit schouwen. Verleg door dit steeds maar weer te doen het zwaartepunt van de aandacht, van bewustzijn van de ogenschijnlijk autonome denker, naar Dat-wat-toeziet.

Kijk alleen, schouw, blijf er bij en trek geen talige conclusies. En wanneer die automaat zich toch weer aandient, kijk weer opnieuw, en nog eens, en nog eens……

Je leert zo het spel te doorzien en te wennen aan het feit dat jij niet die druktemaker bent, die zich steeds weer in jouw hoofd op werpt als jouw zelf.

De volgende situatie beschreef je in je brief:

• Je zit op zijn bank en baalt:
• Wat ben ik toch een eikel
• Het lukt mij niet
• Ik weet alles, maar doe het allemaal verkeerd
• Ik ben ongelukkig
• Maar ik ben liefde

Commentaar:

• Een ogenschijnlijk stabiel 'ík' van A. beoordeelt meerdere fragmenten van A.
• In werkelijkheid is dat stabiel 'ik' ook een fragment, want er wordt een waarde toegekend aan de beoordeling
• Slechts dat wat alle fragmenten in stilte waarneemt is de levende entiteit
• De rest is allemaal behang 

• Bewustzijn kan je niet oefenen, want dat bèn je.
• Je kan alleen beseffen dat je niet oplettend bent of 'wakker' bent door ineens te beseffen dat je dat niet bent
• Meer kan je niet doen, anders doe je weer wat: "ik moet beter bewust zijn": dat leidt dan tot bewust focussen, wat weer doen is van de doener. Dan merk je dat je niet bewust bent (nee, gek, want je zit wat anders te doen, n.l. op te letten) en heb je weer die doeners die elkaar beoordelen en bestrijden.
• Dus, je kan je alleen zelf betrappen op het feit dat je niet bewust bent
• Betrap je jezelf dat je wel bewust bent, ben je er vanaf het moment van de constatering al weer uit!
• En wat je dan als enige nog kan doen is zoals in The Course of Miracles elke dag een mantra op papiertjes ophangen: Ik ben niet de persoon, wat ik zie ben ik niet etc etc

Vertrouw op het proces buiten de woorden.

Dan is A per definitie al verdwenen.

Love man!

Rob

Ik, jij en een ieder ander zijn geesten, die al dan niet huizen in een zoals wij dat noemen stoffelijk lichaam. Geesten zijn niet stoffelijk. Geesten zijn krachten. Krachten zoals wij die kennen als de zwaarte kracht en bijvoorbeeld een kracht die vrij komt bij een kernsplitsing.
Iedere geest is identiek, alleen de ene geest heeft zich meer ontwikkeld dan de andere geest.
Een geest kan zich van zichzelf bewust zijn of een geest kan dat niet zijn.
Is geest zich bewust van zijn zijn,dan spreekt men ook wel van 'het bewustzijn.'
Door dat woordgebruik lijkt alsof het bewustzijn iets zelfstandigs zou zijn, dat zelf iets kan doen.
Dat is dus niet zo, bewustzijn is een toestand van de geest zelf. Het bewustzijn als zelfstandig - naamwoord bestaat dus niet.
Dus alle zinnen met: Het bewustzijn doet dit of het bewustzijn kan dat, moeten geschrapt worden.
Het moet dus zijn: Mijn geest kan als hij/zij zich bewust is dit doen etc.

Men is op zoek naar de waarheid...maar wat is dat? Wat is waar, is de rest een leugen? Of is waarheid dat wat werkelijk is? Wat altijd bestaat. Een droom is niet werkelijk waar, maar ja, terwijl je droomt ervaar je hem toch als echt?

Is waarheid datgene wat wij voor waar aannemen, door het waar te nemen? Wat wij denken hoeft niet waar te zijn, terwijl de gedachten wel waar zijn. Althans ze bestonden echt toen wij ze dachten.

Of is waarheid datgene wat altijd is, wat echt bestaat. Nu ben ik er nog, maar straks niet meer. Mijn lichaam verdwijnt, mijn persoonlijkheid is dan ook weg. Dus die zijn niet waar..... En toch ben ik altijd, dat is wel waar.....