Stoppen met elke beweging

Er kan alleen maar continueren zijn van dualiteit zolang wij zoeken naar éénwording: wij gaan dan uit van het verkeerde idee dat we er 'buiten' staan en dat er een tocht nodig is in tijd en ruimte om 'de' eenheid te ontdekken.

Kennendheid, Aanwezigheid, Eenheid is altijd Hier en Nu. Het is altijd dit moment en wel Hier op deze plaats waar jij Nu bent. 

Dat Nu is in Tijd ongrijpbaar, maar ook het Hier kent geen plaats, welke aanwijsbaar is.

Wanneer alles Nu is, bestaat er geen verleden en toekomst. Er is geen weg van hier naar daar. Er is geen oorzaak en gevolg, geen causaliteit.

Aan- of in het zien trekt een lange stoet van gebeurtenissen en ervaringen langs. Zij komen op vanuit het niets (of liever: ze zijn er onmiddellijk) en verdwijnen ogenblikkelijk weer. Alleen het altijd aanwezige Kennen, in combinatie met de door het denken gecreëerde verleden en toekomst, verleent er de ogenschijnlijke ervaring van continuïteit aan. Maar de seconden die de klok weg tikt, zijn onmiddellijk -onherhaalbaar- weg, het glas wat viel en in duizenden stukken uiteenspatte is er niet meer. Alleen ik ben er. Nog steeds Nu en Hier. Zodra er besef is van een feit is het moment al voorbij. Maar ik ben er nog.

Dat immer Aanwezige 'Ik' neemt ook de ervaarbare delen van het lichaam waar, het denken, de emoties, de gevoelens als pijn en aangenaam. Dat-wat-ziet is niet gelijk aan het geziene. Dat wat ziet onttrekt zich aan het waarnemen, omdat het het waarnemen zelf is. Het oog kan zichzelf niet zien. Het subject kan zichzelf nooit tot object maken.

Dat waarnemen, het aanwezig zijn, Aanwezigheid is er altijd, al besef ik dat niet altijd. Ook wanneer ik geslapen heb is er een herinnering van een fijne nacht. Maar ook deze herinnering vindt in het Nu plaats. 

Aanwezigheid onttrekt zich aan alle concepten en aan alle pogingen er vat op te krijgen vanuit het denken. Concepten, opvattingen veranderen het niet. Slimme methoden vangen het niet. 'Je' bestaat niet als onafhankelijke identiteit. Er is geen 'je' die wat doet, die iets kan be-grijpen. Er is slechts beweging in bewustzijn. Alles is nu op dit moment tegelijk ongedeeld aanwezig. Er is geen 'ik' hier, dat 'dat' daar waarneemt. Er is alleen een immer veranderend beeld in Bewustzijn. Alles is ondeelbaar vervat in het moment. Niets heeft een vaste materiële waarde, al komt het wel zo op 'ons' over.

Ik leef dus niet als een onafhankelijk persoon, met eigenschappen, met eigen gedachten in een wereld vol objecten. Er is in feite alleen een continue stroom van beelden in Bewustzijn, in Aanwezigheid.

Er valt niets te doen om ons werkelijk Zijn (wat wij dan verlichting noemen) te vinden, anders dan het inzicht dat wij al Dat zijn. 

Wij zijn al wat wij zoeken, dus er valt niets te zoeken. Ook het zgn. begrip is feitelijk onzin want we zijn het al. Ook al op het moment dat we daar nog onwetend over waren.

De hemel op aarde kunnen we vervolgens niet afdwingen, want dat wat aan ons verschijnt is er, voordat ons denken en onze wil zich er over kunnen ontfermen.

Alles wat je overkomt, is precies dat wat geschiedt. Er is niets anders dan alleen Dat. Het berusten er in, of het vechten er tegen, zijn ook precies dat wat er is. Datgene waarin alles plaatsvindt is al die tijd moeiteloos aanwezig, Eén met de beelden.

En dat is jouw echte 'Je'. Jij bent het Hier en Nu.

Dus, wie maakt zich druk? Er is alleen zien van druk-maken...

Woorden

Wij communiceren met woorden. Woorden zijn niet het feit wat wij willen beschrijven. Wij hopen dat de 'ontvanger' van die woorden eenzelfde ervaring met dat feit heeft of een zelfde begrip heeft van het aangeduide verschijnsel. Maar dat is onze hoop. We weten het nooit zeker of de door ons gebruikte woorden de ander op de bedoelde wijze zullen bereiken. Eenheid, liefde, dualiteit. Ik, jij, wij.......Dat is onze enorme beperking. En trouwens hebben wij zelf genoeg nagedacht over de door ons gebruikte begrippen, over de rij van woorden die wij de ander toedienen????

En wie is de schrijver, die de keuze maakt van de woorden? Er zit hier iemand te schijven die voor jou -de lezer- op dit moment dat dit gelezen wordt, al lang ergens anders mee bezig is.

In feite is er alleen Nu, Aanwezigheid, die Hier aan deze kant Nu wordt geconstateerd. Allways me.... Ik die schrijf (het waarnemen van tikken op het toetsenbord) jij die Nu zwarte symbolen op een pc scherm tot je neemt.

In Aanwezigheid (altijd Nu, nu, nu nog steeds nu) komen beelden op van een druktemaker en van een wereld (het is nog steeds nu) waarin drukte wordt gemaakt. Ook alle interpretaties door de persoon doemen op in Aanwezigheid.

Tsja, zijn we nu de beelden die worden waargenomen (wanneer we even opletten en niet in die drukte verdwalen) of het waarnemen zelf..........tenslotte, iets in mij ziet alles van mij, mijn denken, mijn emoties, delen van mijn lichaam...

Zonder dat waarnemen is er geen weten van welke bestaansvorm dan ook. Ergo, waarnemen is de Eerste Instantie, welke ons verschaft met een permanent weten van aanwezigheid. En dat is er zonder meer. Moeiteloos.

Wat wordt waargenomen kan nooit mijn echte 'ik' zijn, want er gaat heel wat aan vooraf om die te doen verschijnen. Trouwens dat 'ik' als Rob, verschijnt als iets wat gezien wordt, als object. Dat kan ik zelf dus nooit zijn. Mijn centrale wezen kan nooit dáár zijn. En alle dáár is object. 

En toch is ook de geziene persoon Eén met Eenheid. Alles is Een, dus niets valt er buiten. De boef en zijn slachtoffer zijn zo ook één, want alles is vervat in dat Moment dat nooit weg is. De misvatting en het genie, de overwinning en de nederlaag, geboorte en sterven, het is allemaal Dat. Zelfs wanneer je denkt afgescheiden te zijn, eenzaam en verlaten ben je Een, het is in je en om je heen. Geen ontsnapping mogelijk. Maar de beelden, de personen verschijnen, transformeren en verdwijnen. Aanwezigheid blijft altijd zichzelf. Eeuwig en altijd.

Onvindbaar, maar altijd aanwezig als 'ik'.

Geïnspireerd door Guy Smith & Wu Wei Wu