|
Saswitha was één van de
eerste Nederlandse leraren die ik na het lezen (nou ja, de verzameling
explosies van onwetendheid en radeloosheid als gevolg...) van Ouspensky zo rond
mijn 24-ste ontdekte.
Ik
citeer maar: "De
Nederlander Jan Rijks (1903-1988), die zich onder andere in Indonesië
jarenlang intensief met yoga en wijsbegeerte heeft beziggehouden, heeft
van zijn leraren de naam “Saswitha” gekregen.
In
1946 kwam Saswitha naar Europa, nog maar nauwelijks bekomen van Japanse
internering in Indonesië. Hij opende in Nederland de eerste yogaschool.
(die bestaat nog steeds). Vrij kort daarna is hij op verzoek van zijn leerlingen gestart met een
opleiding tot yogaleerkracht. Hij is de auteur van de “Swabhawat”
(1971), waarin hij op originele wijze een aantal essentiële wetten en
principes van de yogawijsbegeerte onder woorden heeft gebracht.
Kernbegrippen zoals de drie-eenheidswet, verschilsbewustwording en het
belang van de eigen beleving vormen nog steeds de basis voor de
opleiding." (bron: www.yoga-saswitha.nl)
Een
andere bron zegt het volgende:
-
"Het z.g. 'verschilsdenken' van de Nederlandse yogameester Saswitha,
die dit als volgt omschrijft.: „Alles wat ontstaat of verschijnt,
is het resultaat van twee krachten,
die zich kenbaar maken in hun verschil."
-
Een drie-eenheid dus,
die zich uitdrukt als twee tegengestelden (tegendelen) die in hun
verschillen juist één zijn (in de waarnemer, ik dus). Zo kan ik niet bestaan zonder de
wereld en andersom.
-
Door mijzelf te vergelijken met alles om me heen kan ik als mens
mezelf bewust worden van het verschil tussen mij en die wereld."
(bron: www.blikopener.info/yoga_opl.htm).
Voor mij echter was Saswitha
baanbrekend door de wijze waarop hij de rol van het denken beschreef.
Van Sri Ramana en Nisargadatta had ik toen nog nooit gehoord. Het begrip
zelfherinnering van Ouspensky was nog niet geheel ingedaald. Ik was
zoekende naar het wonder wat ik bij Ouspensky gewaar werd. Sashwita
gaf het antwoord: hij toonde mij helder aan dat ons denken ons voor het
lapje hield, dat het ons het idee gaf dat dit instrument ons ware wezen
was, terwijl het ons afhield van de werkelijkheid. Hij gaf leuke
oefeningen om het aan den lijve te ervaren hoe geniepig dit denken was.
Hij gaf bv de opdracht een pagina in zijn geheel letter voor letter
terug te lezen. Je liep dan aan tegen de gewoonte van het lezen en tegen
de tegenkracht wanneer je iets anders deed dan je gewend was. Ik was dus
niet mijn denken. Geen idee dat pas een kleine 20 jaar later dat gegeven
pas als werkelijkheid bij mij doorbrak. Ja, er zijn van die trage leerlingen..... Later
hoorde ik dat er nog al gedoe om hem heen was. Dat volgelingen bezwaar
hadden tegen zijn tweede huwelijk of zo, en dat hij geen leerlingen had
voortgebracht die niet verlicht waren geworden. Nou ja, het is ook nooit
goed. De onwetenden zullen je wel even de maat nemen. Ik
heb nog altijd het gevoel dat zijn werkelijke betekenis ernstig
onderschat is in Nederland. Maar of dat erg is weet ik niet. Of je naar
zoiets moet streven ook niet. Ik denk van niet. De bron weet immers
altijd weer wegen te vinden om de boodschap uit te dragen. |
