|
De weg van de zoeker is een pad wat voor
velen, voor de meesten, niet over rozen gaat.
Het is geen weg van iets nieuws ontdekken,
maar vooral een weg van de oude ballast zien en die kwijtraken. Dat brengt pijn,
verdriet, ja, zelfs lijden met zich mee. Dat kan een 'sterven' tijdens het leven
inhouden, met alle pijn en ellende die daarmee gepaard kan gaan. Is dat wat er
bij hoort of is dat te vermijden?
Bij de één begint dat puinruimen al lang
vóór de realisatie van wat is, bij de ander na het moment van Zelfrealisatie.
Bij de laatsten is dat vaak een bittere pil, want ze dachten na het moment van
zelfwording dat zij klaar waren. Maar alle egoresten moeten gezien, doorzien en
losgelaten worden.
Mijn eigen leraar, Marianne van de Wetering
(Djihi) is daar duidelijk over:
Kennis maakt je niet wakker. Er is een
relatie voor nodig. Een relatie met je leraar. Dat staat voor een relatie met
het Zelf. De relatie met het Zelf is een Hart relatie.. In een Pure Hart relatie
is er een bereidheid jouw persoonlijke zaken, je angsten en verlangens aan te
gaan, te doorzien en overboord te gooien. Dit is een sprong. Dit alles aan gaan
sluit niets buiten. Alles moet gezien worden, je dromen, hoop en bedrog. Ze zijn
tevens de uitdagingen waardoor je dieper binnenin komt. Hierdoor ga je je Hart
openen.
Ook Jan van Delden spreekt daar regelmatig
over:
Interviewer: Onze onvergetelijke en
dierbare vriend Wolter(Keers) sprak in mijn herinnering nooit over een proces na
zelfrealisatie. Ik was ervan overtuigd dat na zelfrealisatie mijn psychologische
ballast overboord zou gaan en ik de identificatie met mijn lichaam, denken en
voelen voorgoed zou loslaten.
Jan: Ik heb er wel heel veel met hem over
gesproken, maar hij zei steevast dat de mensen die toen bij hem kwamen daar nog
niet rijp voor waren en nog bezig waren met het 'thuiskomen'. Dus, zoals
Odysseus op Ithaka 'thuiskomt' na een jaartje of tien 'zoeken'. Hij zei: Als je
daar meteen over gaat praten begint er geen mens meer aan. Ik heb het altijd een
uitdaging gevonden om daar wel wat aan te mogen doen. Het is Odysseus geweest
die mij voor dit traject een perfect sluitend beeldverhaal aanreikte, waarin het
thuiskomen bijna onbelangrijk wordt en het echte werk is; het herkennen en
passeren van alle persoonlijkheidsneigingen en vervolgens de vlucht van de
dualiteit naar het ene allesomvattende.
Wolter Keers zelf zette het volgende in zijn
overlijdensbericht:
"De doodsklap voor de illusie is
enerzijds het inzicht, het doorzicht, het ontmaskeren en anderzijds de
bereidheid tot loslaten. Levenskunst is de kunst van het loslaten, het is een
soort sterven terwijl het lichaam nog leeft. De kunst van het doodgaan is om,
voordat dit lichaam doodgaat, te proberen het te vlug af te zijn. Wat gaat er
uiteindelijk dood? Alleen maar een illusie, iets dat eigenlijk nooit bestaan
heeft, een manier van denken."
Ralph Bakker:
Liefde is dus het pad waarmee we dit
wereldse avontuur kunnen beëindigen. Hoe kunnen we echter van iets houden dat
we niet kennen? Om die reden brengt Kashmir Saivisme ook intellectueel begrip,
zodat de sluier van je perceptie, denken en intellect kan wegvallen. Kennis
alleen leidt alleen maar tot een verstand vol met goddelijke ideeën.
Uiteindelijk willen we daar aan voorbij gaan. Meestal heeft dat echter tijd
nodig. Het één dient te groeien om het ander te kunnen ervaren. Met de
ervaring komt het loslaten van wat niet langer nodig is. Dat leidt ons
uiteindelijk naar de mystieke ervaring van weten of Zijn.
Waar het eigenlijk allemaal om gaat is is het
dat wij doorzien dat wij niet als persoon onszelf te lijf kunnen gaan. Want
datgene wat wij afwijzen, wat wij willen transformeren, wat wij willen
versterken behoort allemaal tot het denken, de -niet bestaande- persoon zelf. Het ene deel gaat
het andere beoordelen, veroordelen en te lijf. Dat betekent dus extra innerlijke
verdeeldheid, terwijl heel die tijd kennendheid aanwezig is om heel dit proces
te zien.
Wij zijn dat wat al aanwezig is, altijd, elk moment. Terwijl
wij ons druk maken over onze karaktertrekken, slaan wij datgene over wat wij al
zijn, moeiteloos aanwezig zijn, altijd en eeuwig. Onze zgn. goede en slechte
eigenschappen kennen wij door het kennen, dat wat wij zijn. De confrontatie met
onze strijd met onszelf kan ons plots doen inzien dat wij tegen molens vechten
zoals Don Quichot. Ik zie mijzelf in gevecht met mijzelf. Alleen dat ik is van
belang. De waarnemer, de kenner, de aanwezige, het bewustzijn dat ik er ben om
waar te nemen wat ik op het filmdoek voor mij zie, wat ik abusievelijk als
mijzelf beschouwde. Dus denk niet dat loslaten een
klus is, die je jezelf moet opleggen. Ontspan en zie. Blijf bij de
waarnemendheid, de kennendheid. Laat komen wat komt. Zie
(en niet als de persoon) wat zich aandient, kijk in volle aandacht, bemoei je er
niet mee. En realiseer je dat jij louter het kijken bent, niet die tijdelijke
druktemaker, waar je zo graag aan wilt sleutelen. Is er in het leven puinruimen
aan de orde, dan is het er. Maar ga het niet dwingen om 'ergens' van af te
komen. Jezelf willen veranderen is tijd scheppen, tijd tussen wat je nu bent en
wat je straks wil worden. Het leven is alleen Nu. Dus is er een leven van
loslaten, van lijden, van confrontaties, blijf dan alert, wees gewaar, maar
identificeer je er niet mee. Dit is allemaal heel
subtiel. Je kan het zelf niet naar je hand zetten. Zodra het een project wordt
zit je er naast. Niets doen is ook niet de weg! Dan loop je het gevaar dat de
eerste doorbraken voor verlichting worden aangezien, als teken dat je klaar
bent. Dan begint het meestal pas. De verknoping tussen het lichaam en het
bewustzijn dat zich als een objectief 'ik' manifesteert blijkt heel taai te
zijn. Zie ook de tekst van Douwe Tiemersma: http://www.advaitacentrum.nl/06_Advaita_Post/Jaargang_2004/AdvaitaPost5-18.htm Zie
ook het interview met Susan Frank op Amigo: http://www.ods.nl/amigo/amigo7/index.html?sf_johan.html~mainFrame Zie
ook de tekst van Philip Renard: http://www.advaya.nl/artikel_1.htm Zie
ook het Advaita forum van Volker Hinten: http://www.12forum.nl/forum/index.php?ID=2030
|
