© R. Ek 2009

Chakratherapie

Eckhart Tolle

  Bob Adamson

Sri Nisargadatta

Sri Ramana

Hier staat een klok die bij U niet kan worden weergegeven

Bezoek mijn Blogspot  Inzichten Advaita:    Klik op mijn foto. 

E-mail mij
   

Klik de plaatjes aan!
  

Laatste wijzigingen:
26-03-2009

Wanneer wij het hebben over oneindigheid van ruimte en tijd, dan hebben wij het over een fenomeen, dat alles wat wij kennen naar welke kant dan ook letterlijk oneindig is. Er is geen einde aan.

In ruimte zijn dingen oneindig: van oneindig klein naar oneindig groot.  In wezen praten wij dan over iets dat onvoorstelbaar is voor ons denkende en metende mensen. Een berg is groot een mier is klein. Ons wordt nu verteld dat er naar beide kanten -groot en klein- geen einde is aan afmetingen. Wij kunnen ons zelfs afvragen of wat wij als dingen, als objecten beschouwen wel echt zijn, in de zin van: materieel aanwezig. Bestaan er wel vaste punten, wanneer alles wat wij kennen zich ergens schijnt te bevinden tussen oneindige grootheden? 

Wij bevinden ons ergens midden van een oneindig continuüm. Waar -naar alle kanten toe- ons heelal oneindig is, zijn er dus geen grenzen. Er is zowel geen ondergrond waarop alles vanuit ontstaat (stel een singulariteit, een werkelijk objectief bestaand nul-punt) alsook geen buitengrens. Dat kunnen wij ons natuurlijk ook niet voorstellen. Wat zou er achter die grens moeten zijn? Wanneer dat iets zou zijn, waar houdt dan dan op? Wanneer er niets achter de grens zou zijn, hoe ziet dan de grens tussen iets en niets eruit? Een gigantische ballon? Met wat er om heen?

Wij kunnen nooit bepalen wat het midden van het Heelal is. Immers het midden t.o.v. van Wat? Wanneer het heelal oneindig is, is deze dat vanuit willekeurig punt. Of je nu hier staat (A) of een 100 meter verder (B), dat maakt ter wille van de plaatsbepaling niets uit. Vanuit A of B is alles naar alle kanten even oneindig. Er is geen maat(meet-)staf, noch voor het bepalen waar de niet bestaande grenzen zijn, noch voor het bepalen van waar het midden is.  

Wij vergelijken alles met dat wat ons bekend is. Vandaar dat de berg voor ons groot is en de mier klein. Maar grootte is geen objectief gegeven. Het is altijd een maat t.o.v. iets. De berg is voor ons enorm, maar gezien vanuit een spaceshuttle is de berg niet meer dan een kleine uitstulping op aarde. Alles is dus relatief, wat betekent dat het zijn waarde ontleent aan de relatie met iets anders. Wanneer ik in de trein loop, ga ik net zo langzaam voor mijn medetrein passagiers, als ik denk dat ik ga. Voor een boer die de trein ziet passeren, beweeg ik mij echter met grote snelheid aan hem voorbij. Het is maar van waaruit je iets bekijkt. Wat voor ons zeker lijkt, is dat vanuit de relaties die wij gewoon(gewend) zijn te leggen.

Maar er is nog meer aan de hand: wanneer er geen absolute buitengrens is, zijn er ook geen binnengrenzen. Stel dat onze (bedachte) grens reëel is, dan begrenzen wij het onbegrensde. Dat kan niet. Alles is oneindig, behalve hier bij ons, althans die indruk hebben wij. De tafel is echt, de kast zit op slot. Allemaal grenzen. 

Maar onze ervaring van grenzen is niet reëel. Wij ervaren iets dat in werkelijkheid niet zo is. Waarschijnlijk (of zeker) is onze ervaring met objecten daarom niet werkelijk. Wij denken dat wij grenzen ervaren tussen ons en allerlei objecten, maar dat is in werkelijkheid niet zo. Elk punt is oneindig. Er bestaan geen grenzen. Wat is er aan de hand?  

Alles ervaren wij via ons bewustzijn. Wij zien een boom. Wanneer wij dat proces goed gaan onderzoeken, ontdekken wij ten eerste dat wie wij zijn heel onduidelijk is. Ik zie. Wie is dat ik dat ziet? Dat ik is ons denken, wat wij op zijn beurt kunnen waarnemen. Dat denken, ons kleine ik, is observeerbaar. Maar wie observeert? Die ik is onkenbaar.

Dus iets onbekends ziet de boom. Maar kunnen wij het zien zien?

Kijk maar eens naar je kijken, luister maar eens naar je luisteren. Dat kunnen wij niet. Wij denken dat er een apart ik= iets doet, maar dat ervaren ik= is een combinatie van een ervaren spanning in het hoofd (een stuk lichaamsbewustzijn) plus een stuk concluderend denken. Maar dat alles wordt door iets in ons waargenomen, dat zelfde iets dat de boom ziet. Wat doen wij?  Wij worden ons bewust van een beeld (waar wij boom tegen zeggen) en noemen dat zien. Of die boom buiten ons staat, nemen wij aan, maar een feit is, dat de boom ons alleen via ons eigen bewustzijn gezien wordt. Wij mogen aannemen dat de boom buiten ons een zelfstandig bestaan heeft, maar bewijzen kunnen wij dat nooit. Zelfs wanneer vrienden ons verklaren dat die boom er altijd gestaan heeft, nemen wij die vrienden waar via datzelfde eigen bewustzijn.

Zen zegt er is geen ziener, het zien en het geziene. Er is alleen zien. Dat zien is alles wat echt is. De rest is een proces van interpreteren, een zijtak van het werkelijke zijn, dat ons het idee geeft dat wij een situatie waarnemen, waarin wij (als apart wezen) ons bevinden in een wereld van objecten en in de hand kunnen hebben, wanneer wij maar slim en oplettend genoeg zijn.

Hoe vaak merk je echter dat jij een situatie heel anders hebt beoordeeld, dan mensen om je heen. De Japanse Zenpatriarch Dogen zegt dan ook dat elk mens in zijn eigen (zelfgeschapen) wereld leeft. Hij stelt: "Ieder mens regelt zichzelf en noemt dat de wereld" 

Het antwoord komt van een andere zenmeester, die zei: "Niet ik leef het leven, maar het leven leeft mij!" En dat leven is onzichtbaar, binnen in mijzelf, onvindbaar, net als ikzelf: ik ben ook onvindbaar: ik ben het Zelf.........................

Ik ben in de grond onkenbaar, niet bestaand als een iets, geen punt in een ruimte, maar die ruimte zelf, die we ook niet kunnen pakken.

Tja.............en tijd?

Daarvoor geldt hetzelfde: oneindigheid heeft ook betrekking op tijd. In wezen is er geen tijd. Daar leggen we in een ander hoofdstuk uit. Het is altijd Nu, Heden, Op Dit Ogenblik. Als er oneindigheid in tijd is, is er alleen Nu. Dan heeft het geen zin over fenomenen als vroeger of later te denken. Alles wat in de materiële wereld ervaren beoordelen we aan een vergelijking met wat anders. Elke ding heeft zijn betekenis voor ons in relatie tot iets anders, een kleur, een geur, een maat. Vandaar de relativiteitstheorie van Einstein. Ik ben groot t.o.v. een mier, maar ik ben klein t.o.v. een berg. Waar die vergelijking in ruimte wegvalt, doet dat dat ook in termen van tijd. In oneindigheid zijn geen vaste ijkpunten. Een dag is voor een eendagsvlieg zijn hele leven, voor de levensduur van de aarde een fractie van een moment.

Er is geen tijd in werkelijkheid. Er is alleen het heden. Wij vormen de tijd door ons denken, door onze verlangens, door onze heimwee, door onze angsten. Wij brengen een ordening in gebeurtenissen aan door er een tijdsmaat aan te koppelen. Tijd is de meeteenheid tussen gebeurtenissen. Maar alles gebeurt Nu. Ga maar na: Nu is Nu, haal even adem, en ervaar weer; het is nog steeds Nu. Er is geen meervoudsvorm voor Nu, er zijn geen verschillende nu-en. Het is altijd Nu, heden, op dit ogenblik. Het verleden is denken, de toekomst is denken. Ergo, wij als denkers zijn tijd.