|
Na dagen van discussies met Volker Hinten op internet en
na een heftige avond en nacht sloeg dit inzicht als een bliksem toe. Het
hoort zo bij Advaita dat het plaats in deze rubriek verdient.
Non-dualiteit
In non-dualiteit is alles één, wat geen telwoord is, omdat er niets is
dat buiten het Ene bestaat.
Alles is één en wel Hier en Nu, op deze plek en op dit moment. In mij.
Het is altijd vandaag, altijd heden, altijd nu
Ik ben altijd vandaag, altijd heden, altijd nu
Maar het Nu is niet iets, geen ding, geen tijdsmoment, geen fractie van
een seconde, het is Alles, het is een aanduiding van het
altijd aanwezige leven, van bewustzijn, van het weten van het zijn, van
Zijn, het alomvattende.
In mij geconcentreerd, want ik heb Nu geen weet van het Daar. Maar
zonder enige begrenzing, want 'mij' is geen punt maar grenzeloze ruimte.
Ons denken kan deze boodschap niet bevatten, omdat het denken
waargenomen verschillen en concepten nodig heeft om te kunnen
functioneren.
De splitsing die je maakt tussen de observator en het geziene lijkt een
breuk in het nu te veroorzaken, maar in wezen blijf ik altijd in het Nu.
Ik kan daar nooit uit. Ik kan het dus ook nooit fout doen. Het wezen,
het bewustzijn, het nu dat ik ben, blijft daar altijd, dat valt nooit
weg. Ik blijf -hoever mijn gedachten en theorieën ook wegzweven- altijd
het heden. Ik ben niet niet die combinatie van lichaam, denken, voelen,
maar Bewuste Aanwezigheid. In dat altijd aanwezige Kennen (het feit is
nooit het woord...) verschijnt het lichaam, de denker en de wereld. Deze
zijn in voortdurende verandering, maar ik ben altijd aanwqezig.
'Ik' kan derhalve dan ook geen kant op, dan alleen hier verblijven, in een
eeuwig veranderend heden, wat altijd Nu is. Niets kan mij meer raken,
aangezien Ik altijd ben. Hoeveel drukte de doener ook maakt. Het Zelf,
dat in en om de doener alle 'voorwaarden' schept, is altijd in stilte
aanwezig. En het Zelf ben ikzelf.
O ja, die voorwaarden scheppen...dat bestaat dus in wezen niet. Alles
treedt in het zelfde moment op. Niets kan daaruit ontsnappen. Geen A wat
naar B kan stromen. Geen X wat Y veroorzaakt. Alle causaliteit is
slechts een product van het denken. Alleen het denken eist verklaringen
maar kan niet functioneren zonder bewustzijn.... Alles is Nu aanwezig.
|
Een hierop aansluitend stukje uit een interview
met Charlie Hayes in de Amigo nr 9.
Charlie was in de jaren '60 -'70 een bekend Formule 1 coureur. Hij kreeg
al vroeg een diepe eenheidservaring en heeft de rest van zijn leven
gezocht naar de bron ervan. Vorig jaar (2005) kwam het grote inzicht.
Althans dat leek zo. Hij heeft zich april 2006 plots weer teruggetrokken.
Vraag: Wat hield het zoeken eigenlijk in stand? Was er sprake van een
soort aangeboren vertrouwen?
Antwoord Charley: Meer een aangeboren wanhoop. Maar echt, dit is niet
iets dat de zoeker kan bepalen.
Niets wat er gebeurt kan worden gestuurd door welk verschijnend ik dan
ook. Dit gedoe rond ontwaken is allemaal een beetje als een rondje van
290 km/u in een racewagen. Als de rit voorbij is zeggen de mensen: 'Wow,
geweldig hoe je de wagen onder controle had!' Nee. 'Ik' was er in die
rit slechts bij.
De schaduw kan dat wat de schaduw opwerpt niet beïnvloeden. De schaduw
lijkt echt maar in feite kan de schaduw zonder de bron helemaal niet
bestaan. En daarop doorgaand: zonder het licht dat schijnt als de bron
van de bron kan er geen schaduw zijn.
Wat mij aan het zoeken hield was dat er niemand was die kon kiezen.
Als er een ik was geweest die kon kiezen dan zou die ik al lang geleden
gestopt zijn met zoeken! Zoeken is ellende voor de schijnbare
zoeker. Vinden gebeurt nooit. Is nooit voor iemand gebeurd en zal ook
nooit gebeuren. Het is een hopeloze zaak, achter zijn eigen staart aan
jagen. Ken je het toneelstuk 'Wachten op Godot'?' Ik ken niet de hele
tekst, maar werd getroffen door de premisse, zoals ik die begrijp:
'Wachten op Godot. Het is verschrikkelijk. Hij komt nooit. Al wat er is,
is wachten'.
Het hele idee van een zoekend ik dat kan kiezen wel of niet te zoeken,
daarmee door te gaan of niet, komt direct uit de onwetendheid van de
afgescheiden geest. Zoals Wei Wu Wei het zo elegant aangeeft: het hele
probleem is dat we onze aandacht op het ik hebben gericht, en er is geen
ik. Zie je, er is niemand. Het is niet dat er geen keuze is; er is
niemand die kiest. Kiezen verschijnt en gebeurt als deel van het verhaal
van het zogenaamde mij. Maar er is geen persoon die 'ik' is. Slechts een
body-mind die deze ochtend een eind weg typt... Deze schijnbare entiteit
die ik 'ik' noem is maar een idee in de afgescheiden geest die zichzelf
als echt denkt en gelooft dat hij afgescheiden bestaat van al het andere
dat er is.
Dus wie kan ervoor kiezen door te gaan met zoeken als er niemand is?
Zie verder in http://www.ods.nl/amigo/amigo9/index.html?ch_idioot.html~mainFrame
Charley is een eeuwige twijfelaar
en lijdt aan depressies. Zijn zelfrealisatie lijkt meer ingegeven door
hoop en wanhoop dan door een van binnen ingetreden rust. Maar hij is er
eerlijk over. Augustus 2006 kwam hij met een nieuw e-book n.a.v. het
einde van zijn zoektocht na gesprekken met Sailor Bob, John Wheeler en
Annette Nibley. Eind 2007 meldde hij dat hij het nu heeft
gevonden. Sindsdien schrijft hij leuke en krachtige nieuwsbrieven en
organiseert hij webconferenties over het onderwerp.
Zijn eigen website(s)
verschijnen en verdwijnen steeds weer in een niet te voorspellen
tempo. Dus het heeft op zich geen zin meer om links van hem op te geven. Google
kan dan uitkomst bieden. Maar goed...nog één keer dan: de meest
recente link naar Charley: http://www.awake-now.org/index.html
|
