|
Wanneer je in stilte of in openheid zit, ben je de
stille waarnemer van dat-wat-zich-aandient, zonder dat je daar een
medespeler in bent.
Denk je. Hoop je. Verwacht je.....
Wanneer je goed oplet merk je flarden denken op, die je
bij het proces van het 'zitten' begeleiden.
-
dat kunnen gedachten zijn die ervaren
verschijnselen benoemen
-
dat kunnen afleidende gedachten zijn: ik moet A nog
bellen of staat de verwarming nog aan…
-
dat kunnen irritaties zijn vanuit het lichaam: Au!
mijn benen, etc
Je bemerkt dan voor de zoveelste keer dat gedachten de
stilte binnenkomen en weer verdwijnen. Laat ze maar gaan. Zolang jij maar
Hier en Nu aanwezig bent (wat je altijd al moeiteloos bent), als waarnemer van verschijnselen die komen en
gaan.
Niets staat vast. Alles stroomt en is
in beweging. Ook je huis is geen vast gegeven. Al gaat alles wat
trager…de verf bladert af, de voegen verbrokkelen, allemaal
scheikundige processen en vanuit de natuurkunde weten wij dat zelfs
stabiel lijkende massa's als bv ijzer of marmer één en al bewegende
moleculen en atomen zijn. Trouwens, ijzer roest en marmer slijt ook.
Maar goed, we hadden het over gedachten. De meest
gevaarlijk categorie gedachten zijn die gedachten die namens Jou
aantreden.
-
ja, het gaat goed zo, ik heb het door (wie of wat
benoemen die gedachten als mijn ik?)
-
nog even zitten en dan kan het niet anders of de
realisatie zal een feit zijn
-
Ik ben dus het zien, niet het
denken (en dat zegt dus het denken!!!)
Bij al dit soort redeneringen lijkt het of een
samenhangend ik het noodzakelijk inzicht heeft en de wil heeft om
zichzelf te laten verdwijnen in een absolute stilte. En wie spreekt tot
wie? Ik tot mijzelf? En wie is zich dat gewaar? Wanneer jij die gedachten was zou je ze kunnen stoppen of op iets
richten, waarvoor je gekozen hebt, maar dat lukt je niet.
Het bewijs is er dus dat die gedachten niets met de kern
van mijn wezen te maken hebben, want dat kijkt toe en is zich gewaar van
deze voorbijgaande gedachten, welke status die gedachten zichzelf ook lijken
aan te meten.
Die innerlijke dialoog vormt een groot gevaar voor ons
zolang wij denken dat wij middels die gedachten zelf aan het woord zijn,
zelf geldige en betrouwbare conclusies trekken. Dat wij het zelf zijn,
die deze conclusies trekt. Maar gedachten hebben
geen toegang tot de werkelijkheid, het zijn krantenkoppen, die de
werkelijkheid lijken te beschrijven, maar die dat niet kunnen. Immers
beschrijf maar eens de essentie van geluid, of een complex beeld, of van
complexe beweging, op een zodanige wijze, dat die beschreven
werkelijkheid ook daadwerkelijk ervaren kan worden. Dat kan dus niet.
Laat dat denken (of liever de
gedachten...) dus maar zijn (hun) gang gaan, merk het op,
maar volg niet de inhoud. Het zijn wolken die passeren. Identificeer je er niet mee. Jij bent niet die
gedachten. Jij bent de waarnemer ervan.
Jij bent niet die wijze persoon die de gedachten
trachten te vormen. Je bent de waarnemer van dat proces. Jij bent niet
de wijze, jij bent de waarnemen van gedachten die zichzelf wijsheid
toemeten. Je bent zelfs niet die gedachten die concluderen dat
gedachten nooit 'jij' kunnen zijn......
Jij handelt niet, je bent aanwezig.
Of liever, je bent
aanwezigheid.
|
