|
Wanneer iemand onzeker over zichzelf is, merkt dat hij(2)
zich in verschillende omstandigheden sterk wisselend gedraagt, stemmen hoort,
angstig is, denkt dat iedereen op hem let of absoluut geen enkele zin in het
leven ervaart, dan zit die iemand niet goed in zichzelf.
Niet alleen heeft hij een slechte relatie met zijn lichaam -wat te merken is aan
b.v. een slecht lichaamsgevoel, koude handen en benen, een klem op de borst, een
brok in de keel, snel en hoog praten- maar hij zit niet in zijn centrum, in
dat-wat-hij-is.. Je bent dan niet, maar je doet; of liever iets gaat er met jou
aan de haal. Je bent dan een speelbal van allerlei gedachtereeksen en emoties,
die zelfs lijnrecht tegen jouw eigen belangen en wensen kunnen ingaan. Pas wanneer je
verkeert in het centrum, in het 'hart' van het leven, zit je in jezelf.
Dat hele systeem van elkaar bestrijdende elementen valt heel moeilijk te
bevechten.
Helen betekent heel maken, wat inhoudt, dat je je bewust wordt van het feit
dat je bestaat uit een compleetheid, een heelheid van eigenschappen, zowel in
hun positieve, als negatieve component. Als mens ben je in potentie alles.
Wanneer je via je 'ik' grenzen om een deel hebt gezet, ben je niet heel meer,
maar een toevallig gekozen deel, dat zijn tegenreacties oproept vanuit het
niet-geziene deel. Dat niet-geziene deel is onze Schaduw(3).
 
Tussen al deze delen bestaat afscheiding en dus conflict. Aangezien een groot
deel onbewust blijft, zullen de reacties pas -vaak jaren- later zichtbaar
worden. Dus i.p.v. een probleem te hebben opgelost heb je er tenminste drie bij,
zelfs al ben je ogenschijnlijk erin geslaagd het zogenaamde gewenste gedrag te
realiseren.
Wanneer je bij jezelf hebt geconstateerd, dat je iets mankeert (iets ontbreekt),
is het dus geen kwestie van het wegwerken van ongewenste delen, maar komt het
aan op een erkenning van de volledigheid, van de heelheid, waaruit de mens
bestaat. Wij hebben het dan niet over het kleine 'ik' van de mens, maar over
zijn collectieve ondergrond, die de basis vormt van zijn aanwezigheid in dit
leven, n.l. het Zelf.
De identificatie met het kleine 'ik' stort je in een oneindige stroom van
lijden. Pas in de oriëntatie op het grote Zelf komt de Heelwording tot stand.
De heelheid sluit automatisch de tegenstelling in zich, waar geen
kleinmenselijke waardeoordelen over van pas zijn.
Loslaten houdt dan in, dat je de energie, die je in de veroordeling van je
zelf, van het verworpen deel of van de ander hebt gestopt, vrij maakt, omdat je
het oordeel hebt losgelaten, omdat dit toch zinloos is in het perspectief van
het gewoon bestaan en gaan van alle dingen.
De sleutel is daar bij het ZIEN. Zien is het
leven zelf. Zien is niet van jou, maar jij bent er dankzij het zien, ofwel
bewustzijn. Door het louter kijken open je de deur naar het ongekende, dat de
bron is van ons leven. Uit die stille onkenbare bron zal uiteindelijk de
oplossing komen.
1. Zenmeester Bassui (1327-1387) geciteerd in Kapleau 'De
drie pijlers van Zen' p.177. Zie ook de Dharma
Rede op deze site
2. Voortaan te lezen als hij of zij.
3. Jung onderkent nog een psychische component, die der
anima of animus. Een man draagt in zich het beeld van de ideale vrouw, de anima.
De vrouw die van de man, de animus. Jung heeft ontdekt dat deze in het onbewuste
levende geslachtelijke tegenhangers autonome persoonlijkheid bezitten en een
enorme kracht kunnen vertegenwoordigen. De anima of animus bepalen in hoge mate
de reactie van de mens t.o.v. het andere geslacht, maar zijn ook op andere
wijze, als bemiddelaars naar het onbewuste werkzaam.
|
