Het Inzicht

[ Stromingen ] [ Het Inzicht ] [ Inzichten ] [ Uitleg ] [ Oefeningen ] [ Poëzie ]

"Jij bent dat waar deze vinger naar wijst"

Dàt is schrikken geblazen! Sommige mensen vinden dit een onprettige foto. Ik heb hem daarom wat kleiner gemaakt. Het is in het gewone leven vaak een bestraffend en intimiderend gebaar, maar in dit geval is het een liefdevolle aanwijzing waar het Gezochte gevonden kan worden. Doodgewoon: Jij die dit plaatje ziet! Daar en alleen daar waar mijn vinger naar wijst *) kan jij jouw Ware Zelf vinden. Niet in de woorden, niet in de persoon, niet in het lichaam.

Gewoon: Hier, op dit moment, waar je nu zit en lijkt naar dit scherm.

Het Zien, het Gewaarzijn, er-zijn, die ruimte, de leegte die je in/bij jezelf ervaart, is Het.

Ga maar eens met goed licht dicht voor een heel goed gepoetste spiegel staan. Breng je gezicht op een centimeter of 20 van de spiegel en bekijk heel aandachtig dat gezicht in de spiegel. Oordeel niet. Kijk, schouw. Bekijk elk detail. En kijk dan in één keer terug naar dat wat kijkt.

Of vraag je af waar die ogen die je daar ziet naar gericht zijn.

Ervaar je die ruimte? Dat niets, waarvan uit het zien plaats vindt? Die leegte ben jij! Maar die leegte is gevuld met alles wat gezien wordt. Dit niet exact te lokaliseren zien is het. Hier, waar je ziet, ben jij.

Velen geloven die claim niet, maar nadat dit ontdekt is, zullen als vanzelf -maar heb geduld- de verduisterende wolken wegtrekken.

Ja, zelfs wanneer er angst is, onzekerheid, ziekte of depressie, altijd wordt dat Nu Hier gezien. Je bent niet wat je ziet. Daar zit de ontsnapping aan het lijden. Zelfs de gevangenis -waarin je denkt te zijn opgesloten- wordt dus immer gekend. Die gevangenis is derhalve geen werkelijkheid. De Poort staat altijd open.

Vaak wordt gezegd dat de wij de waarheid niet zien, omdat deze door de wolken wordt bedekt. Maar wanneer wij beseffen dat de Waarheid als de zon is, dan beseffen wij dat de zon totaal geen last van voorbijdrijvende wolken heeft. Hij schijnt toch immer. En dan zal er op een piepklein planeetje ergens schaduw zijn. Nou èn....

Op dezelfde wijze zullen wij ons niet meer druk maken om voorbijdrijvende gedachten. Alleen zullen die gedachten heftig om aandacht gaan vragen, bang als zij zijn de aandacht te verliezen.

Ga er dan geen gevecht mee aan. Kijk. Zie.

Het enige wat je hoeft te doen, is te verblijven in dat Bewuste Zijn, wat je toch altijd al bent. Je hoeft niets te doen om dat te bereiken. De misleiding zit in het meegaan met de bewegingen van de wereld.

Het Nu is in Wezen alles. Dat-wat-ziet, maar ook dat wat gezien wordt is altijd Nu, zelfs het misleidende denken vindt altijd Nu plaats. Je bent het allemaal zelf, al kan je er geen barst aan doen om het te veranderen. Maar je bent tóch al die vrijheid, omdat je immer buiten tijd en ruimte staat.

Het gaat niet om worden, maar om Zijn

Wat echt door en door begrepen moet worden is dat ons denken geen enkele toegang heeft tot de non-duale staat van 'Awareness of Being' ofwel Kennende Aanwezigheid.

Het denken is een (gezien/gehoord) object in Bewustzijn.

Geen enkele vraag en geen enkele verklaring voldoet om 'Wat wij Zijn' tot werkelijkheid te maken, want wij zijn Dat al! Er valt niets te bereiken. Wat men verlichting noemt is het volkomen beseffen van dat aanwezig zijn, en we waren dat Zijn altijd al. Het was er nooit niet. Wanneer we dat niet geloven en in ons pogen om het begrijpen en het te vinden, er een dikke laag van veronderstellingen, vragen, antwoorden en wedervragen op stapelen, verliezen we onze natuurlijke staat uit het oog. We willen de stilte horen terwijl onze radio keihard aanstaat. Wij vragen om een ervaring..om Verlichting.. terwijl het niet gaat om de verwerving van een ervaring, maar om het kennen van wie of wat wij werkelijk Zijn.

Dat is de drama van het zoeken. Wij zijn verstikt in concepten. Wij zoeken daarom de Werkelijkheid in niet meer dan in een krantenbericht.

Je bent al dat Niets, dat Niet-iets, dat Onvindbare, maar wat je toch altijd, Nu, bent. Kennende Leegte. Je bent de enige voorwaarde van al het Gebeuren NU! Aanwezigheid, Kennendheid. Je kan nooit en te nimmer verder komen dan die realisatie van jouw aanwezigheid op dit moment.

Dit is alles wat er te weten valt!!! Meer is niet zinvol, ja, zelfs contraproductief.

Dus nogmaals: het enige 'wat je doen kan' is het -zonder woorden- te verblijven in Aanwezig zijn.

Ga zitten: en schrap dan elke zin. "Ik zit op een stoel". Laat elk woord vallen en wat overblijft is het! Realisatie van Aanwezigheid. Ga dit geen Verlichting noemen. Want de beperking zal daarmee het Onbeperkte weer beperken. De helderheid zal geleidelijk toenemen, als vanzelf. Zodra je weer gaat 'doen', zullen er illusies ontstaan.

Je kan slechts woordeloos verblijven in het gevoel van Bewuste Aanwezigheid.

De valkuil

Ja, het blijft merkwaardig dat teksten als van 'Sailor' Bob Adamson en Gilbert Schultz in hun essentie al jaren als eigen inzichten op mijn website stonden, maar dat na een eerste doorbraak rond 1994 ik uiteindelijk toch weer in het zoeken ben vervallen.

Medio Maart 2006 kwam ik door het lezen van hun teksten tot het inzicht dat ik weer werd geleid door hoop & verwachtingen dat alles anders zou worden. Kortom, ik had weer een resultaat in de toekomst geprojecteerd, met name om alle diepe ervaringen die ik had opgedaan -o.m. tijdens de satsangs bij Djihi Marianne- ook in het dagelijkse leven vast te willen houden. Zo geniepig is het denken, dat het je weer uit het ooit verworven Inzicht weet te halen, door verlokkingen te beloven die je onmiddellijk uit het Gewenste halen.

Daarom is het zo geweldig dat Bob Adamson, Gilbert Schultz en James Braha zo open zijn over deze valkuil, waar zij zelf ook met groot enthousiasme in gevallen zijn! Ik was in goed gezelschap! Wat een bevrijding om dit te herkennen en met hun doornen de doorn er uit te kunnen trekken. Wat een liefde en wat een humor, aandacht en geduld hebben deze mannen met die wanhopige zoekers, die maar achter hun eigen staart aan het aanrennen zijn.

De volgende teksten stonden al begin 2005 op deze website. Merkwaardigerwijs leggen ze precies datgene uit wat ik in maart 2006 pas finaal doorzag.

Waar het dus wél om draait

Haal nooit de zoeker en het Zelf door elkaar. Het zijn twee absoluut gescheiden werelden, die echter zo verschrikkelijk dicht bij elkaar liggen, dat je de grens gemakkelijk overschrijdt.

Het Zelf kan nooit een object van Kennen (Bewustzijn, Waarnemen) zijn, want wie (wat) zou het zijn die dat ultieme object waarneemt???? Er is geen aparte ervaarder. Het Zelf ís Kennen, dus heeft geen andere eigenschappen. Het ìs bewustzijn. Het is vanuit zichzelf gewaarwording. Het heeft geen object nodig voor het besef van aanwezigheid. Er is geen gedachte nodig om te beseffen dat je het bent...je bent er toch op dit moment???!!!

Er is niet iets dat kijkt naar iets anders. Het is één moment, het is al-tijd....

Een toestand van enkel het bestaan van het Zelf, is voor het denken niet denkbaar. En toch ligt aan alle verschijnselen -dus ook aan het denken- dat Zelf ten grondslag. Daarom wordt ook gezegd dat wij Een zijn. Het Ene kan niet zonder manifestatie (zegt men) en de manifestatie kan niet bestaan zonder zijn Bron, maar beiden zijn in absolute zin niet van elkaar gescheiden.

Alleen het denken maakt er een afstand van: Stap 1; er zien (van een weiland), dan (Stap 2) ontfermt het denken zich over wat gezien is: een groen (ook al een begrip) iets, dat wij weiland noemen, met vreemde objecten die het denken herkent als koeien. Omdat het (Stap 3) in de ervaring (vanuit het verleden) een minuut of 5 duurt om die koeien lopend te bereiken, zeggen wij dat zij ver weg staan. Ons denken maakt er dus een verhaal vol onderscheid tussen het Zien en het Geziene van. En dan moet je van het denken ook nog Goed Kijken om het allemaal Goed te Zien....... Er is alleen Zien.

Dus ben ik beroerd, dan is er beroerdheid. Ben ik gelukkig is er geluk. Je kan die hoedanigheden nooit splitsen. Er is in feite alleen Zien van twee hoedanigheden, die het denken vanuit de herinnering benoemt als geluk of beroerdigheid. Het zien of het kennen heeft geen woorden nodig. Er is alleen de realisatie van het Feit.

Daarom adviseert bvb. Krishnamurti om bij de realisatie van bewustzijn geen kunstmatig grote afstand te creëren tussen het Zien en het geziene. Dan wordt het een verhaal als: ik ben hier en ik zie daar een boom. Of ik ben hier en ik zie daar mijzelf. Dat kan dus niet. Beiden zijn één. Dat-wat-ziet, het zien en het Geziene zijn één. Zij treden ook tegelijk in het eeuwige moment Nu op. De Waarnemer is het Waargenomene. Er is in feite alleen Waarnemen. Het Geziene is eeuwig in verandering, het Zien is eeuwig aanwezig en toch zijn beiden in het Nu Een.

Je hoeft dus nooit anders te doen dan helder aanwezig te zijn in dat wat zich aandient, maar dan niet als vorm van inspanning om iets te bereiken. En dan merk je dat dat Zien de altijd aanwezige kern is, en dat de wereld aan dat Zien, aan jou voorbij trekt. Ook de doener, waarvan jij dacht dat jij dat bent, trekt aan Zien voorbij.

Je bent het zien, ofwel het Zijn, en dat is altijd aanwezig, moeiteloos.

En dit zien is geen eigenschap van de persoon, van een enkel loslopend mens, maar is het Zijn zelf, het Leven zelf, Dat wat het hele Universum bevat. Atman, Boeddha-natuur, het Leven. Dat wat alles is. Het Thuis van Alles.

De ontmythologisering van Verlichting.

Een waarlijk spiritueel leven is een leven waar je -elk moment in vol bewustzijn en je verbonden wetend met het totale Leven- je leven Nu leeft. Is er honger, wordt er eten gezocht en bereid; sta je in de rij, dan sta je voluit in de rij. Hoe zou je anders kunnen? Nu kunnen wij uitspraken van beroemde Zenmeesters beter snappen.

Zoals toen een monnik vroeg naar de betekenis van Boddhidarma's komst naar het Westen, en de Meester antwoordde: "Heb je honger? Ja? Pak een nap en ga eten." Boddhidarma was maar een concept in het hoofd van de monnik. Geen gezeur! Er is alleen onmiddellijk leven. Nu! Heb je honger: eet dan en loop niet emmeren! Alles is er al op dit moment. Al het streven naar het straks is slechts een activiteit van het denken dat je uit het rechtstreeks beleven van het Nu haalt.

Wij denken al gauw dat er grootse daden moeten worden verricht, maar het leven is er nu, op dit moment, in al zijn facetten. Nu is wat er is. En Nu, en Nu alleen, kunnen wij dat in al zijn volheid be-leven. Keuzeloos datgene oppakken wat zich aandient. Groot of klein. Het maakt niet uit. Niet proberen te ontsnappen aan wat zich nu aandient, teneinde morgen het ideaal, de hemel te mogen ervaren. Zo werkt het niet. 'Je' (de persoon) gaat er niet over. We doen het niet. Er valt niets te doen. Dus deftig spiritueel rondlopen is je hechten aan een uiterlijk kenmerk. Je ziet dan je ware Zijn over het hoofd. Door het ZIEN van dit feit kan het uiterlijke kenmerk zijn betekenis verliezen. Je hebt jezelf dan doorzien.

Helemaal aan het eind is er een toestand van Zijn zonder objecten, zonder concepten. Niets wat uiteindelijk object blijkt te zijn, kan streven naar het worden van dit Absolute Zijn.

In Voortschrijdend Inzicht borduren we hier op verder.