Laatst vroeg iemand mij: "Hoe versta ik, de persoon
mij tot het onmetelijke? En hoe kan ik het beste mij daar tegenover
stellen??"
Ja, we zitten nu via deze vraag plots weer midden in het mysterie, op de
plek waar in feite alle vragen oplossen in een absoluut niet-weten.
Kennis, begrijpen, inzicht zijn kwaliteiten van de mens. Zodra de grens van
de dualiteit naar Eenheid wordt gepasseerd lossen alle tegenstellingen, alle
vormen (waar onder ook materie en energie) en alle identificaties op. Alles
is dan Eén, en er valt dan nergens meer een grens waar te nemen. Er is geen
waarnemer en er is geen waargenomene. Er is alleen Zijn. Een. En daar valt
helemaal niets over te zeggen, want woorden hebben daar geen toegang.
Alleen meditatie. Maar pas op! Eén woord, één beweging en je bent er al
uit!
Elke vorm van identificatie met de persoon lost onmiddellijk op, elke vorm
van identificatie met vormen van de wereld lost op. Alles wat ooit de wereld
was, wordt dan een droom. Louter beelden, waar er alleen een kenner is en er
geen anderen bestaan. Wat materie lijkt, blijkt beeld te zijn. De persoon
ervaart materie als echt omdat zijn substantie in diezelfde dimensie
verkeert, maar zodra je eruit bent (en dat ben je al in een droom) wordt wat
vast was leeg.....een beeld wat alleen Nu verschijnt.
De persoon leeft echter in een zeer echt aanvoelende wereld, waar het zin
heeft om voor een aanstormende vrachtauto weg te springen. Maar het de
persoon leven-gevende en het identiteitsverschaffende Zijn blijft onkenbaar
en onkwetsbaar elke nanoseconde (wat niet bestaat want alles is Nu) centraal
aanwezig.
Hèt is er, we zijn er. Wij hebben het als persoon niet bedacht dat we er
zijn. We zijn er. En het houdt niet op. Er is geen Waarom, maar alleen een
Daarom. Het Zijn is onze identiteit. Ons levende leven is wat wij zijn en
dat is eeuwig...Nu, dus wij kunnen er niet uit stappen. Sterft de golf, gaat
de zee vrolijk verder. Er is geen ontsnappen aan..... Wat wij zoeken is er
elk moment al.
Dus de persoon moet maar proberen heel serieus om te gaan met de schepping,
terwijl Kennendheid of het Zijn geen deel uit maakt van die tijdelijke
wereld, maar juist deze wereld omvat.
Ja, en of ons geloof helpt???? Geen idee, want wie gelooft? De persoon,
het bij uitstek tijdelijke. Maar wij bestaan bij gratie van en in Zijn.
Zijn wij totaal in alles afhankelijk van het "Ons In Stand Houdende", zijn
wij in staat iets anders te doen, dan dat er is??? Wellicht kunnen wij
alleen door bewustzijn en acceptatie ofwel Overgave ons verzet staken en
meegaan met de stroom, waardoor ons de onderliggende laag van liefde &
stilte gewaar wordt...... Dat is misschien het enige.........Dan verblijven
we daarin. Verzet bezorgt ons alleen frustratie en pijn.
En hoe de ervaarbare wereld wordt vormgegeven en in stand gehouden wordt
door het Zijn is een onoplosbaar mysterie. Dat ligt buiten de duale
mogelijkheden (grijpwijdte) van het denken. Alles is Nu, geen verleden-geen toekomst, dus is er ook geen plan wat wordt beoogd.
God denkt niet. Er is geen moment waarin wordt bedacht wat straks geschapen
kan worden. Er is alleen Nu waar alles TEGELIJK & ONMIDDELLIJK gebeurt. Dus
geen schepping, geen plan, geen blauwdruk. Alleen dat wat nu precies gaande
is. Schepping is dus altijd Hier en Nu. Op dit moment en altijd daar waar je
het Nu ervaart.
Meditatie is Zijn. Dat is altijd zinvol. Omdat het de resten van het lawaai
zich steeds meer inbedt in de Ongrond van het bestaan.
|
.jpg)
