|
In het rijtje foto's in het frame links op mijn webpagina's ontbrak één van de meest invloedrijke spirituele
leraren van deze tijd. Eckhart Tolle. Ik had al jaren lang zijn boeken
over de Kracht van het Nu in huis, maar na een eerste en tweede lezing waren dat geen
levensgezellen geworden. Tolle dus ook niet. Ten onrechte, naar
later bleek....
De
eerste kennismaking Ik
vond destijds (medio 2000) dat Tolle heel veel heen en weer switchte van nondualiteit naar
dualiteit, terwijl ik zelf steeds meer doordrong in de mystieke wereld van de
radicale nondualiteit.
Ramana, Nisargadatta en Huang Po waren daar mijn
voorbeelden en inspirators, later nog aangevuld met Bob Adamson en
Robert Adams. Zij wezen allemaal op onze eigen aanwezigheid -het Ik Ben-
als bron van alle bestaan. Ook de persoon (de combinatie lichaam,
denken, emoties) blijkt na zelfonderzoek 'slechts' te bestaan uit
vormen, objecten, ervaringen. Wij zijn die vormen niet. Wij zijn Dat
wat al die ervaringen op doet. Dat-wat-ziet. Zodra je dat begreep was er dus geen
onafhankelijke persoon meer, die ook maar iets zelf kon doen.
Dat laatste zei Tolle er echter niet
altijd bij.... Je moest toch nog dit of dat. Pagina's vol
aanwijzingen. Maar de persoon was toch al doorzien als niet werkelijk
bestaand??? Dus alle aanwijzingen
van Tolle voor de arme zoeker vielen bij mij op onvruchtbare
grond.
Maar hij zei en zegt het steeds weer zelf: Er bestaat verder geen tijd. Het Zijn kan alleen maar Nu
zijn. Dit moment. Er is dus helemaal geen beweging mogelijk van het
zoeken van iets naar een iets dat in de toekomst verborgen ligt.
Daarmee viel voor
mij destijds de grondslag van het bezoeken van al die eindeloze satsangs en retraites weg. Wat
je zoekt is er al. Hier, Nu. Ik werd zelfs te streng in het beoordelen van andere
Advaitaleraren zoals mijn
eigen lerares. Eigenlijk voelde ik mij ook een beetje bedrogen door daar 5 jaar
doorgebracht te hebben. Hoe fijn het daar ook was. Had niemand
kristalhelder kunnen
vertellen dat ik al het Gezochte was, dat dit alleen Nu aanwezig is? Hier,
Nu. Als Dat-wat-is.??? Als exact wat er nu is, mooi of lelijk? Dat ik niet hoefde te wachten op nog meer mooie
ervaringen? Of was het wèl gezegd en begreep ik het niet? Of had ik het niet gehoord?
Ik ben een zeer kritisch toehoorder,
dus dat kan bijna niet.
Ik voelde mij nog steeds niet thuis
en wilde hom of
kuit. En ik vond dat uiteindelijk definitief bij Gilbert Schultz en Bob Adamson. Daarna ging ik
mijn inzichten uitdragen, en was daarbij verbijsterd vanwege de vaak
geringe kwaliteit van de lessen van veel Nederlandse advaita-leraren. Zij
bleven maar in tijd rondmodderen.
Maar ja.....oordelen is in principe al 'verkeerd' maar gestrengheid past
natuurlijk helemaal niet m.b.t. Dat-wat-is. "Ja, allemaal
ego", hoor ik dan... En inderdaad. Dat is ook zo. Maar ik wilde uitsluitend het Ene doorgronden en geen
aanwijzingen krijgen hoe ik mijn dagelijkse leven moest invullen en
horen dat het bij de kerstretraite pas echt kicken zou worden..... Er
was immers toch geen 'ik' welke een vrije keuze had om wat dan ook te
doen. Er was 'slechts' zien van een object, van de gedachte 'ik' dat gekoppeld was
aan een ander tijdelijk object: het lichaam. Ik had mij al ten diepste gerealiseerd
dat ik niet het lichaam of het denken was en dat er niet iets (geen
'ik') was wat dat allemaal bewust aanstuurde. Ik ben het waarnemen van een
lichaam (en de rest van de wereld) en van gedachten en emoties.
"Nothing is personal",
zegt ook Tolle zelf. Waarom dan die stroom van aanwijzingen bij hem -net als
die leraren- voor een
niet-bestaand 'ik' hoe zich te gedragen in een wereld, die dat
niet-bestaande 'ik' ook niet kan aangrijpen en veranderen. Immers die
wereld en het 'ik' worden domweg heel eenvoudig slechts gezien door
wie wij werkelijk zijn. Alles gaat zoals het gaat. De wereld doet
zichzelf. Niemand die het doet. Waarom wordt dat gewoon niet keihard
en kristalhelder verteld, zoals wèl Bob Adamson en zijn leerlingen
doen? Ik val in herhalingen.
Ik liet Tolle dus destijds
los. Ik
zag niets nieuws bij hem en ik vond hem niet consequent. Hij schiep toch
weer Tijd voor de zoeker. En steeds maar weer die uitleg over dat
pijnlichaam....de essentie van dualiteit! En waar is het positieve
aspect van de Schaduw, zoals Jung dat wel inzag?
En dan
miljoenen boeken verkopen.....jalousie???? Ook dat....
Het einde van mijn zoektocht Ik
wist medio 2007/2008 inmiddels ten diepste dat ik het onkenbare Onveranderlijke ben, dat als Enige verandering kan
waarnemen. Toen
ik uiteindelijk op de uiterste grens van het onkenbare Kennen was
gekomen, was de zoektocht voor mij in wezen klaar. 'Ik' bleek het niet
zelf te doen. Mijn 'wezen' bleek
het onkenbare wezen van het hele Universum, de oorzaakloze Oorzaak. Het
Eeuwige Nu. Het Enige Niets. Wachten op nog langduriger en grootsere ervaringen is
wachten op het tijdelijke... Die ontwikkelingsgang heb ik uitvoerig hier
op deze website en op mijn weblog
beschreven. Verder kom je
niet. Er is geen 'je' en er is geen verder.....Het is klaar. Je kan nooit meer of minder dan het onkenbare Niets
zijn. Je bent het leven zelf. De spiegel voor de wereld van
veranderingen. Er is geen 'ik' die zelf wat
doet. Gebeure wat gebeure..... En dan? Het
was klaar, het was door-zien. Er was geen 'ik' om klaar te zijn. Niet 'ik' leef
het leven, maar het Leven leeft mij. Het gewone leven der objecten keert dan weer
terug. Maar niet als 'mijn' probleem...... Zoals
een oude Zenmeester zei: “In het begin zijn
bergen bergen en rivieren rivieren; later (tijdens de zoektocht) zijn
bergen geen bergen en rivieren geen rivieren; en nog later zijn bergen
gewoon weer bergen en rivieren rivieren."
De
hernieuwde
kennismaking met Eckhart Tolle
Op
dat moment (januari 2008) kreeg ik een dvd setje van de Findhorn Retraite met Eckhart
Tolle. Het bleek een grote verrassing voor mij. Zien, horen & ervaren van
Tolle bleek voor mij een totaal andere ervaring dan het lezen van Tolle. Er was een onmiddellijke resonantie. Tot mijn verrassing was er onmiddellijk die
immense Stilte en Ruimte, die ik
al kende van de tijd dat ik het Notebook van J. Krishnamurti las, 15
jaar geleden. Of van behandelingen bij mij aan de behandeltafel. Of bij
de satsangs bij Djihi Marianne. En al die momenten dat 'Het' mijn
persoon overschaduwde.
Het
Nu
Maar nu waren er geen vragen meer, was
er geen wachten meer op een antwoord, het ook willen krijgen wat die ander zegt
te hebben (zoals ik destijds bij de satsangs zat...wanneer gebeurt het
nu????), maar een delen van wat NU is. Nu, op
dit moment. Alleen maar Nu.
Tolle
bevestigt dat het denken kan geen vat krijgen op Stilte,
op Ruimte, op het Moment zelf. Het denken wil reageren op het
vorige moment en neemt je mee naar een imaginaire toekomst en schept zo tijd.
Maar Dit, dit Moment, is het enige dat er is! Een stil verblijven in dit Ene
Moment geeft geen voedsel aan het denken en dat denken zwijgt dan onwillekeurig, bij gebrek aan
energie. Het krijgt geen
spannend voedsel meer. De Stilte verdiept zich en onthult zich tevens
als ondefinieerbare ruimte, als dat wat je wezenlijk bent. Open Aanwezigheid. Welk woord je
er ook aan toekent, het beschrijft het niet. Woorden zijn op zijn hoogst
'pointers.' Aanwijzers. ANWB-borden.
Tolle:
"Het
enige wat geen vorm heeft, het enige wat wij nooit uit waarneming kunnen
kennen, het enige dus wat wij zijn". Of: "Het Nu, die Stilte
is groter en veel omvattender dan alles dat je in de wereld der vormen
kan bedreigen. Je bent het allesomvattende leven zelf."
Tolle
benadrukt herhaaldelijk dat je de Stilte niet kan bereiken. Die Stilte
en Ruimte bestaan vóórafgaand ofwel achter (beyond) het Vormloze. Derhalve zal geen vorm (als
gedachten, begrippen, kennis) het vormloze kunnen benaderen, begrijpen
en -laat staan-
omvatten.
Geen concept kan er de essentie van weergeven. Alleen door
niet-doen, door stil, alert te verblijven in het Enige Moment, als de Ruimte en
Stilte die je bent, onthult zij zich als vanzelf en dan niet als een duale vorm
van wel-of-geen-geluid. Maar als een zacht, subtiel, niet-duaal gevoel van Zijn,
als dat wat je bent. Probeer het te pakken en het is weg, probeer er wat
mee te doen en het is weg. Jij doet het niet, het doet jou....
Eckhart
Tolle lacht soms ironisch om alle fanatieke pogingen van zoekers tijdens hun jarenlange zoektocht
om Grootse en Prachtige ervaringen op te doen. Ook dat soort ervaringen zijn maar
-tijdelijke- vormen.
En vaak een product van de mind. Wat je ziet ben je niet! Wat je ziet is
altijd een beperking. Objecten
komen op en verdwijnen. Exact wat 'Sailor' Bob Adamson de zoeker al
dertig jaar voortdurend op
het hart drukt: Je bent wat die ervaringen op-doet. Dat altijd aanwezige
Bewustzijn. Verlies je dus niet in ervaringen.
Anderzijds
bromt Tolle wel wat op de leraren die zeggen dat er niets te doen valt.
Je kan zijn inziens wel wat doen. De aandacht in het Nu houden en dat
met een intensiteit die nodig is om niet weg te drijven in
ogenschijnlijke tijd....Tot je door hebt dat er niets te doen valt....
Je bent het Altijd Aanwezige Bewustzijn.
Stille
Aandacht, Zien, Aanwezig zijn, Overgave...
Stille
aandacht, aanwezig zijn, is de de enige sleutel tot het werkelijk realiseren van jouw ware aard. Keuzeloos
zien. Wat J. Krishnamurti altijd al benadrukte. Het zien is al het Gezochte.
Het allerlaatste waar je geen nee tegen kan zeggen. Dus door ruimte te laten voor het
altijd al ziende zien, ontdek je jouw ware aard, die altijd al verborgen
lag onder een dikke deken van gedachten, emoties en omgevingsinvloeden.
Die
Ware Aard kan je niet zien, alleen maar Zijn. En....dat was je al die
tijd al.
Een
laatste begrip dat Tolle hier nog aan toevoegt is Overgave. Tot
nu toe heb je voornamelijk geleefd met verzet tegen dat-wat-is. Je wilt
wat er niet is, en wanneer het er is blijkt het je weer niet gelukkig te
maken.
Stil
ontvangen, accepteren van wat er is, is in feite overgave. Hou op met je
verzet tegen wat onmiddellijk uit het Zijn zelf voortkomt. Vertrouw in
wezen op wat je zelf in essentie bent. Vertrouw dat wat in het leven
krijgt voorgeschoteld exact datgene is wat je nodig hebt om tot het
realiseren van jouw eigen wezen te komen. Het 'Ja' zeggen tegen alles
wat je overkomt doet je naadloos aansluiten bij wat het Leven jou te bieden
heeft. Dan kan het Zijn alle mentale posities doen oplossen. De peudo-persoonlijkheid lost daarmee op en wat over blijft is wat je wat
wezenlijk bent, Ruimte, Stilte, Nu, Liefde en alle hoofdletters die je
kan bedenken.
Verkeer
je echter nog in een geloof aan de zelfstandigheid van vormen dan kan je wat
Eckhart Tolle betreft oefenen. Tot je in de gaten krijgt dat er niets te oefenen
valt. Je bent al wat je zoekt. Alleen Dat zegt niets, Dat heeft geen
kenmerken. En daarom is het zo gemakkelijk over het hoofd te zien. De
manier waarop Tolle dat zegt neemt je onmiddellijk voor hem in. Mijn
maanden van gestrengheid losten a.h.w. als vanzelf door zijn tolerante houding op. Ik moest en
moet steeds weer erg lachen om de manier waarop hij met deze materie
om gaat. Hij houdt het ogenschijnlijk steeds klein en bevattelijk,
maar intussen zaagt hij alle poten onder de stoel van jouw -inmiddels
zogenaamd spiritueel geworden- ego weg.
Onder alle wereldse voorbeelden schijnt de visie door van het
enkele bestaan van het onbenoembare en onkenbare Ene. Daarin verschilt
hij in niets van een Nisargadatta of een Ramana. De trouwe lezer van
mijn website zal ook op deze pagina eigenlijk geen echt nieuwe
inzichten aantreffen.
De leraar
Tolle
vertelt dit alles in een helder Engels, maar tussendoor monkelt hij veel,
maakt grappen en relativeert de veelal aangenomen belangrijkheid van
guru's en zoekers door hen na te doen. Maar de ironie is niet
beledigend. Sommigen zijn van oordeel dat hij al die grappen
en grollen niet nodig heeft, maar zo is hij nu eenmaal. Intussen doet de
Stilte toch zijn werk al. Hij rolt vriendelijk met zijn ogen en imiteert meesterlijk
de gespannen mens. Zijn imitatie tijdens de India Retreat van 2002 van
Nisargadatta is in één woord hilarisch, zonder dat hij enige afbreuk doet aan deze
grote leraar. Hij heeft verder geen moeite met het heen en weer springen
tussen dualiteit en nondualiteit. Zodra er woorden gebruikt woorden,
zegt hij, blijf je tegen-stellingen scheppen of suggereren. Het ware
leven en jouw ware aard hebben echter geen woorden nodig. Het leven IS.
Het eerste woord verdeelt het al. Er kan feitelijk niet over gesproken worden, het
kan alleen geleefd worden.
Tolle spreekt de toehoorders en
lezers vrijwel voortdurend aan als personen die wat kunnen doen of
kunnen nalaten. Dat blijft vreemd, omdat hij voortdurend laat door-schemeren
dat er niets persoonlijks is. Maar dat zal wel de paradox zijn van het
gelijk aanwezig zijn Nu van het Vormloze met de wereld der vormen. Of
het praat wat gemakkelijker. Overgave
betekent -volgens Tolle- acuut en fundamenteel te stoppen met wat dan ook
te willen en vol uit -of je er zelf voor gekozen hebt- te leven, al is het aan de
oppervlakte nog zo ellendig (armoede, handicap, sterven van een
geliefde). Je zal het verzet van het ego moeten opgeven. Dan en alleen dan, neemt het Leven het roer weer zelf in
handen (maar ja...wie maakt dan de fouten??)
Het moment Nu is
het eeuwige moment. Er is niets anders. Verlangen naar wat beters is
scheppen van tijd. En dat bestaat alleen in gedachten. En dan verkeer je weer in dualiteit. De enige oplossing is dus
ook volgens Tolle totaal één te zijn met hoe het Nu is. Al houdt dat
het schillen van een paar mud aardappelen in, of het zwemmen in een
zwembad vol goudstukken.
Het
Pijnlichaam
Veel
aandacht heeft hij ook voor de rol van het ego en zijn bak vol aan
herinneringen en identificaties ofwel het Pijnlichaam. Ieder mens heeft
dat, want het is onpersoonlijk. Het is de staat waar de mensheid in
verkeert. Ook onze gedachten zijn niet van ons. Zij 'denken' ons. Ons
ware IK ziet slechts de gedachten en de reacties daar op. In
feite zegt ook Tolle (net als Parsons en Adamson): "Nobody's here!" Maar
toch is weer van alles wat om aandacht vraagt.....
De opgeslagen persoonlijke en onpersoonlijke herinneringen aan pijn,
misbruik, verdriet en angsten kunnen zowel een hulp zijn bij de
zelfrealisatie als ook een hindernis.
Wat
er ook gebeurd is, de enige oplossing is om alles wat verborgen ligt, in
Stilte, in de Ruimte van enkel 'Zien', toe te laten. Je moet je er aan overgeven door alle ruimte te geven aan
het zien en ervaren wat zich aan dient. Ook nu weer: keuzeloos. Wijs
niets af, omarm niets. Daarmee geef je het ego weer een kans om via een achterdeur
de leiding te nemen. Door
louter zien wordt alle oude pijn in de stille ruimte van het Zijn, van
onze ware intelligentie, opgenomen en zal als van zelf verwaaien. Maar
niet in een tempo dat ons ego er aan wil opleggen.
Zelf
hoef en kan je niets doen, aangezien ons denken incapabel is om wat het
zelf heeft veroorzaakt, zelf op te lossen. Het is trouwens
inmiddels al doorzien dat er geen onafhankelijk 'iemand' is die kan besluiten er wat aan te gaan
doen. De impuls komt van binnen uit.
Overgave
is dus geen handeling, geen strategie. Het is het zonder meer toelaten
van het Huidig Moment, van 'Dat-wat-is', door het te zien zoals het is. Je
moet dus voorbij het denken komen om dat te bereiken. En dat voorbij aan
het denken 'zijnde' is het Zien.
Therapie
en de spirituele weg zijn zo bezien dus ook geen tegenstelling. Zij zijn
in wezen het zelfde, wanneer je bereid bent de inhoud van het denken te
passeren en te vertrouwen op aanwezigheid in het Huidig Moment.
De
Nieuwe Aarde
Hoe
bescheiden, vriendelijk en schijnbaar ongevaarlijk Tolle zich ook bij zijn retraites en 'teachings'
presenteert, zijn lessen beginnen steeds meer
te getuigen van een mondiale transformatie van het menselijk bewustzijn.
Hij doet niet minder. Hij ziet een enorme toename van mensen die hun ware aard ontdekken, en
dat kan volgens hem een teken zijn van een een al plaats vindende
revolutie van bewustzijn.
Iets waar J. Krishnamurti het ook heel veel
over had. Maart 2008 is er zelfs een 10 weken durende manifestatie via
internet geweest waar Tolle in samenwerking met Oprah Winfrey 10 lessen
gaf over zijn boek. Honderdduizenden
internetters hadden er zich
voor ingeschreven en miljoenen keren zijn de integrale uitzendingen
gedownload.
Alles met het doel die transformatie zo veel
als mogelijk te bewerkstelligen.
Ik bezie zoiets
normaliter met de nodige scepsis,
maar misschien heeft hij gelijk. Wie weet? Misschien zal het Zijn zich
op mysterieuze wijze (want dat kan niet anders) willen ontdoen van de
zwaarste lasten van het ontspoorde collectieve menselijke denken. Dan
hebben mijn kleinkinderen toch nog kans op een vreedzaam leven.
En
Tolle? Hij doet het, of liever het gebeurt via hem. En zo te zien blijft hij
bij dit alles volledig zichZelf. Bescheiden, vol humor en
aanraakbaar. En hij bleef consequent bij zijn bekende opvattingen. Geen
New Age verhaal over het creëren van alles wat het ego zich kan
wensen. Integendeel.
De
laatste
puzzelstukken Ik had de
laatste jaren nog vragen naar aanleiding van mijn ervaringen bij het
oefenen met mijn therapievorm. Elders op de site heb ik al beschreven, dat ik
begin jaren '90 al
oefenend op een zeker moment in grote moeilijkheden kwam, omdat ik een
'cliënt' niet uit een toestand van paniek kon krijgen. Ik had het
gevoel met lege handen te staan en ik vroeg letterlijk aan 'boven' om
hulp. Wat volgde was een onmiddellijk instroom van energie, licht,
warmte, weten. Ja, zelfs van Heiligheid. De kamer leek op te lossen. De cliënt werd onmiddellijk
rustig, en de behandeling ging van zelf. Deze had niets meer met mijn
aangeleerde methoden van mijn opleiding bij Malva te maken. Ik wist eigenlijk totaal niet
wat er gebeurde, maar het gebeurde van zelf. Het werd feitelijk een
Kensho, een verlichtingservaring, Samadhi. Noem het maar. Bij
volgende gelegenheden gebeurde steeds weer hetzelfde zodra ik bewust
niets meer deed. Ik was a.h.w. 'verlicht' zodra ik naast de
behandeltafel stond. Maar in het gewone leven was dat er niet. Ook jaren
van satsangs bleken niet tot een verevening van deze ervaringen in het
gewone leven te leiden. Met de
inzichten van 'Sailor' Bob hield dit op voor mij een probleem te zijn.
Want er was geen zelfstandig 'mij'. Maar het
was pas bij het kijken van de dvd's van Eckhart Tolle, dat ik een sluitende
verklaring kreeg voor eigenlijk alles dat zich bij mij had afgespeeld.
Alle nog resterende vragen waren beantwoord. Tijdens
de therapeutische sessies ben ik in volledige overgave, maar in het
gewone leven bleek het ego nog altijd aan het roer te staan. De zware
burn-out die ik had opgelopen bleek een start om daar fundamenteel wat
(veel) aan te gaan doen. Ook in het gewone leven kan het ego eigenlijk
niets, en je dient je feitelijk aan het Moment over te geven, door
bewust, in aandacht aanwezig te zijn. Maar zodra dat weer als een succesmethode
wordt geadopteerd om de wereldlijke problemen op te lossen, dan staat het
ego weer aan het roer, leef je weer in tijd en zal de Kracht der Stilte
weer ondergesneeuwd raken door alle mind-acties en ingenomen mentale
posities (referentiepunten zoals 'Sailor' Bob dat noemt).. Zo subtiel is het dus.
Je kan niets afdwingen. Ofwel: je kan niets doen, want je wordt
gedaan!! Alle puzzelstukken
vielen zo bij mij op hun plaats.
Alles bij elkaar redenen genoeg voor
mij om deze bijzondere leraar bij het rijtje foto's van de m.i. grote
leraren te zetten. |
