|
Er zijn inmiddels veel Nederlandse leraren. Na in de marge
(alleen een paar keer daar 'stil' gezeten) bij
Douwe Tiemersma geweest te zijn, ben ik een aantal jaren bezoeker/leerling van Djihi, destijds Marianne van de
Wetering. Toen ik haar verliet ging ik zelf bescheiden thuis via deze
website en mijn weblog wat les geven.
Marianne wist diep bij mij door te dringen, door alleen
maar haar aanwezigheid. Er kwam -heel tijdelijk- een eind aan al het
zoeken, het tobben, de onrust. Theoretisch wist ik alles al jaren. Maar nu werd
het geleidelijk aan werkelijkheid. Ik brak door alle barrières tijdens een
drukbezochte satsang in Djoj in Rotterdam Noord. Marianne zag het en stelde voor dat ik naast haar
ging zitten. Alles viel weg.....de grote groep 'verdween' in een 'veld' waar
elke individu vertegenwoordig werd door een stralend licht op de plaats van het
hart. "Doe jij de Satsang maar verder," stelde Marianne voor. Ik keek
naar de groep en wist dat elk van hen hetzelfde recht had deze staat van Zijn te
ervaren. Ik was in niets anders dan alle aanwezigen....Ik vroeg B. of hij mijn plaats
wilde innemen. Ook hij zat er 'midden' in. En na een poosje zocht hij de volgende uit, die daar zou gaan zitten. En zo is het de hele satsang verder gegaan. Vrijwel iedereen heeft daar gezeten
en ervaren..... Het was een schitterende ervaring van liefde in eenvoud.
Maar er waren tijdens de bijeenkomsten bij Djihi thuis ook
vele momenten van het grootste plezier. Met zijn
allen de slappe lach krijgen om niets.....
Ik ben daarna een jaar of wat weg
geweest. Alles werd weer als vanouds. Je best doen, denken, tobben, goed voelen, enz. Moest er weer Karma worden ingelost? Na deze periode ben ik weer bij
Marianne teruggekeerd.
Tijdens de Satsang begin oktober 2002 gebeurde het weer, op het moment dat ik het
helemaal niet verwachtte. Ik had eerst drie kwartier pijn zitten lijden. En toen
-tegen over haar zittend- rees het op in mij. Een diep stilte vol warmte,
ruimte, liefde........bruisend ook van plezier. Het hart ging open en het
stroomde.....Ik was thuis. De dubbele laag -die tijdens de behandelingen in mijn
praktijk ook verdwijnt, maar in het normale leven er altijd was- verdween.
Hoe kon dit allemaal gebeuren?
Marianne:
"De directe confrontatie met het Onmiddellijke
Zijn dat je bent is waar het in wezen om gaat. Wie werkelijk realiseert dat er
niets gedaan hoeft te worden en kan worden om te zijn wat je bent, ontdekt de
Vreugde van Verlichting en dat die er altijd al was.
Velen hebben levensvragen met betrekking tot henzelf en de ervaring van het
leven: 'Wie ben ik en wat is de zin van het lijden, wat is geluk, wat is de
invloed van mijn gedachten op mijn manier van leven?'.
Vanuit een verlangen antwoord te vinden op deze vragen ontstaat er een zoektocht
met als doel het beëindigen van levensconflicten en het vinden van innerlijke
vervulling.
In Satsang komt een dialoog tot stand tussen zoeker en degene wiens zoektocht is
beëindigd. Er vindt een communicatie plaats van Hart tot Hart. Satsang is een
uitnodiging tot diepgaand zelfonderzoek.
Tijdens Satsang worden aanwijzingen gegeven, vragen beantwoord, 'methoden'
beproefd of ondergraven, illusies verwijderd, strategieën blootgelegd en wordt
duidelijk dat er niets te verwachten valt tenzij je echt betrokken kunt zijn,
tenzij er werkelijk een authentieke wens naar vrijheid in je leeft.
Dit is de leer van de Advaita-Vedanta, een eeuwenoude wijsheid en waarvan de
kern is: de non-dualiteit. Doordat de Leraar jouw Zelf is, ofwel jouw Zelf
weerspiegelt, is het
mogelijk direct tot innerlijk ontwaken te komen.
Dit betekent: het zien van je ware natuur. Je ware natuur is geluk, vrede.
Daarom is ons verlangen zo groot onze ware natuur te zijn. Het is er, zonder
voorbereiding of uitstel. Dit te weten, dit inzicht, is het begin van een
vreugdevol en ontspannen leven, hier en nu"
Bronnen: PMV Centrum voor Bewustwording;
Djihi (Marian van de Wetering)
Het avontuur ging door. Dat betekende veel oude stukken loslaten. Bereid zijn
weer door de persoonlijke shit te gaan. Bereid zijn confrontaties aan te gaan
met mijn meest
kwetsbare stukken. Dagen met hartverscheurende pijn rondlopen. Eenzaam zijn.
Vloekend van ellende door je huis lopen. Bereid te zijn te luisteren naar de kritiek van je naasten,
hoe moeilijk dat ook was. Wederom bereid zijn alles te zien wat in je zit, de negativiteit zien, de hovaardij, de ijdelheid, maar ook de angst, de gevoelens
van minderwaardigheid en alle compensaties die die weer oproepen. Niet oordelen,
maar kijken, aanvaardend zien.
Van: "Oh, ja. Dat zit er ook in mij." Soms houdt dat in dat je niet meer kan doen wat je
graag wilt, dat je werk vastloopt, dat je niet meer om kan gaan met diegenen
waar je zo verbonden mee was.....
Ik moest door naar een
andere -nog onbekende- toekomst (die toch altijd heden is). Ik moest, ik kon
niet anders, ik had er zelf niet over te beslissen. De krachten waren en zijn te sterk in
mij. Zij dreigen mij te verpletteren wanneer ik niet luister. Maar je weet
uiteindelijk dat het klopt wat gebeurt, omdat er altijd weer het moment komt
dat de energie en liefde weer gaat stromen.
En zo het ging maar door.........september 2004 een nieuwe serie
bijeenkomsten. De eerste bijeenkomst zat ik als een rots. De tweede sessie, een
week later: stil tegenover haar zittend in haar ogen kijkend was 'Het' er
weer..... alles verdween....op haar lach na. De liefde kwam uit de aarde omhoog,
stil en dan weer enorm sterk, bijna tastbaar, bruisend tintelend, vol van
creativiteit en plezier. Zie mijn verslag elders op de site.
Ik kon van elke satsang wel
een verslag maken. Zoveel gebeurde er. En toch was 'Ik' daar altijd
onveranderlijk aanwezig. Altijd Nu, zijnde Nu, ben ik altijd die stilte, hoeveel
lawaai er soms ook in en om mij heen is. Maar alleen al de realisatie ervan is voldoende
om weer terug te zijn in die stilte.
Marianne werd Djihi, waar ik maar slecht aan kon wennen.
Kort daarna ben ik weggegaan. Ik bleef
'hangen' in ervaringen en ik begon mij te irriteren aan steeds weer de beloften
dat wanneer wij maar weer naar een volgende retraite zouden gaan wij dingen
zouden meemaken die wij in de avondencycli nooit zouden kunnen bereiken. Ik
realiseerde dat ik daarmee weer in 'tijd' werd gezet. Er waren weer beloften en
er waren weer doelen. Het 'ik' werd op deze manier meer versterkt dan
doorzien.
Elk oordeel is uiteraard weer een projectie van de eigen 'mind' en zegt
meer over de eigen staat dan die van een ander. Vergelijk het met een boek dat
je jarenlang niet hebt begrepen. Na tijden pak je het weer eens op en alles is
ineens duidelijk. Zo gaat het ook met satsang.
Ik kan alleen maar concluderen dat het geweldig bij Marianne
is geweest en dat mijn pad verder ging was onontkoombaar.
Voor meer informatie over Djihi, klik de volgende link aan:
Satsang met
Marianne van de Wetering: een richtingaanwijzer voor de
zoektocht naar het Niets: beseffen, dat er niets te doen valt, zit stil en
maak je niet druk.
           
|
