|
Op het niveau van
de persoon, ons ego, ons lichaam kunnen wij werken met de
chakra's. Wij zijn ziek, wij voelen ons niet lekker, depressief
etc. Wij kunnen dan gaan werken met ons lichaam
(yoga, massage, haptonomie etc) om het lichaam weer in balans te
krijgen. Meestal ontdekken dat de onbalans van ons
lichaam een vertaling is van een psychische of mentale
onbalans.
In de therapie ontdekken wij complexen,
bronnen van onrust, onzekerheid of angst. Deze kunnen wij aan de
oppervlakte van ons bewustzijn brengen. Meestal gebeurt dat wanneer je door de
therapeut in jouw 'gevoel' wordt gebracht. Door het waarnemen van
het lichaam, door het waarnemen van de energie die je daar in
voelt, kan er een soort 'klik' ontstaan, waardoor je 'ziet' of
'voelt' welke problematiek er in jou af speelt. De therapeut kan dat
proces versnellen door zich te richten op de chakra's die meestal
betrokken zijn bij bepaalde complexen van problemen. In het deel
over de chakra's op deze website staat dat in overzicht
beschreven.
Wanneer b.v. begonnen wordt reeds lang
onderdrukte angsten toe te laten en hen openlijk te willen zien,
begint een proces van heling. Wat verborgen was wordt aan het
licht gebracht en bewust in het bewustzijn opgenomen, waardoor
de verborgen werking verdwijnt. Het kan ook zijn dat problemen rechtstreeks
voortkomen uit een 'verkeerde' levenshouding of verkeerde keuzes
in het leven.
Een te grote ambitie -die tot structurele
psychische of lichamelijke problemen heeft geleid- kan bv
aangepakt worden door een
demotieproces, waarna de problemen als vanzelf oplossen. Niet alleen een verandering in inzicht en
houding maar juist ook de verandering van gedrag is dan de
heelmakende stap. "Ik doe nu dingen, die bij mij horen. Dit is
wat ik ben en dit zijn de dingen waar ik mij toe geroepen voel".
Intussen zijn wij dan via de
therapie bij onze roeping, onze
levensbestemming gekomen. Is dit mijn leven? Is dit waar het om
gaat? Is het genoeg om een juiste sociale en persoonlijke
structuur in te nemen? Of zijn er nog diepere processen aan de gang.
Is mijn ontevredenheid over mijn leven terug te voeren door de
onbeantwoorde vraag over mijn aanwezigheid als levend
wezen? Wie ben ik en waarom ben ik hier? Waar dient
dit toe? Waar kom ik vandaan? En waar ga ik heen? Is dit het????
En ineens kan er de realisatie
zijn dat het toch wel heel vreemd is dat 'ik' naar 'mijzelf' zit
te kijken. "Hè, wát?" Wie is wie? Ben ik
degene die kijkt of degene waar naar gekeken wordt? Besta
ik uit twee delen? Wie ben ik werkelijk?
Het is dus niet ongebruikelijk dat je tijdens het
'zien' of 'ervaren' van wat zich in jou afspeelt, wanneer er
heel simpel met chakra's of met de aura wordt gewerkt, plots een
besef krijgt dat je niet de persoon bent waar je naar zit te
kijken, maar dat je in wezen die kijker, die waarnemer
bent. Nu niet als gevolg van formele meditatie o.i.d. maar gewoon
door heel open waar te nemen welke processen er in jou
plaatsvinden, als emoties, het denken en allerlei lichamelijke gewaarwordingen.
En daarmee is de sprong gerealiseerd van ons
lichamelijk niveau naar het spiritueel niveau. Wat begon als het
behandelen van de persoon verandert in het in-zien, dat de
persoon zelf gezien wordt. Dan komen we op het terrein van
Advaita of Zen en wordt behandelen "satsang op de tafel",
zoals ik het vaak noem. Eckhart Tolle zou het het herkennen van
de Stilte, van het Nu noemen. Dat realiseren van wat je wezenlijk bent.
Het zelfonderzoek, dat o.m. de
Advaita Vedanta en Zen voorstaan, leidt tot Zien, Aandacht, Kennen van
wat zich aan dient. Dit is ook de basis van de aanpak zoals die op de
pagina Spirituele Therapie
beschreven staat.
Het is in dit verband aardig om te weten dat
ook één van de meer bekende advaitaleraren Hans Laurentius via
zijn chakratherapie tot de ontdekking kwam dat er ineens een
spontaan proces tot stand kwam wat heel veel raakvlakken had met
wat er binnen het satsang-proces gebeurt. In het volgende antwoord van de advaitaleraar
Philipe Renard wordt deze vergelijking nog extra toegelicht:
|
"Het werken aan de persoon leidt nooit tot bevrijding*).
Daarom is het zo cruciaal om de juiste volgorde aan te houden,
eerst inzicht en daarna aandacht geven aan geneigdheden en
kinderpatronen, en niet andersom. Deze volgorde is wat mij
betreft wezenlijk, want pas vanuit inzicht kun je met liefde
naar je patronen kijken. Nu, op dit moment, is die opening
mogelijk, middenin al je geneigdheden, je geneigdheden bestaan
uit niets anders dan Dat. Je moet alleen niet denken dat als dat
gezien is alle geneigdheden weg zijn, en het rechtvaardigt de
geneigdheden evenmin. Dit luistert heel nauw, en vraagt om een
zuivere afstemming. Satsang is samenzijn in Dat wat in mij en de
ander exact hetzelfde is. Spreken in satsang is mogelijk dankzij
afstemming op elkaar, op het specifieke, het ‘anders’-zijn.
Het enige dat ik doe is zo waarachtig mogelijk resoneren op die
afstemming. Als we in de ontmoeting goed op elkaar zijn
afgestemd, kan door de grenzeloosheid van satsang iets worden
aangereikt waarvan je merkt dat het wordt opgepikt. Ontmoeting
is levend en onvervangbaar."
Bron:
www.advaya.nl
*)
Ik weet niet of Renard therapeutische ervaring heeft. Maar mijn ervaring
is dat dit juist wel -mits het inzicht er bij de therapeut is-
tot zelfrealisatie kan leiden. |
|
