|
Of........Bewust
zijn…?
Wij
worden omgeven door raadselen.
Wij
leven ons leven. Daar zijn wij zeker van. We zijn er. In elk geval overdag, en
bij het wakker worden. Wij
herinneren onze dromen. Dus zijn we ook in onze slaap op een bepaalde manier
aanwezig.
Wij
weten maar weinig van ons lichaam, hoe dat functioneert. Wij kunnen boeken
bestuderen en naar documentaires kijken en ons verwonderen over de fantastische
complexiteit van ons lichaam, en van het wonder van de doelgerichte processen
die in ons lichaam van moment tot moment actief zijn. Wij voelen en zien echter
maar heel grove effecten van die processen. Op het niveau van pijn, lust,
honger, onze hartenklop, etc kunnen we zaken gewaarworden, maar onder dat niveau
hebben wij qua directe informatie als zien, voelen of weten geen toegang: bloed,
cellen, laat staan op DNA niveau. Het lijkt geen zaak te zijn van ons
bewustzijn. Of jij wel? Klop jij jouw hart?
Wij
weten maar weinig van de wereld. Wij ervaren wat wij ervaren in ons beperkte
kringetje. Daar buiten moeten wij het hebben van horen zeggen (door de media of
boodschappers). Wat ver weg is kunnen wij dichtbij halen met tv of
sterrenkijkers, maar het zijn allemaal afbeeldingen van een niet direct (zelf)
ervaren werkelijkheid.
Staan
wij ver boven onze micro-wereld van ons lichaam, wij staan in rangorde ook erg
laag in het direct ervaren van de ons omringende werkelijkheid.
Ons…….ons
meetpunt is dus kennelijk het lichaam waarin wij leven, of liever waar ons
bewustzijn kennelijk is gevestigd. Of...wat zich in ons bewustzijn aandient.
Interessant
is derhalve de vraag wat de aard is van dat bewustzijn, dat maar beperkt toegang
heeft tot onze lichamelijke processen, maar ook beperkte toegang heeft tot de
oneindigheid van het universum.
Wat
is dan ons bewustzijn?
Veelal
koppelen wij dat aan ons denken. Alles wat wij ervaren, bewerken wij met ons
denken. Wij putten uit ons geheugen om namen te geven aan objecten, die wij
waarnemen. Wij herkennen functies van objecten uit ons geheugen van ervaringen.
Vuur is heet, ijs is koud, een aanstormende trein is gevaarlijk etc. Wij
vervallen in radeloosheid en gaan gokken, wanneer wij met wat nieuws worden
geconfronteerd.
Het
geheugen laat ons in de staak en wij staan met een mond vol tanden. Wij hebben
geen antwoord, want wij weten niet wat er aan de hand is, wat het antwoord op
een vraag is, etc. Dat overkomt ons als kleuter, waarvoor alles nieuw is, als
puber bij examens, wanneer wij niet alle examenstof hebben bestudeerd, wanneer
wij als volwassenen worden geconfronteerd met nieuwe culturen of totaal
onverwacht gedrag van een nieuwe partner.
Wij
staan met een mond vol tanden. Je kan dan gefrustreerd raken (m.n. op momenten
dat jij of je omgeving een passend antwoord nodig hebben), maar je kan ook
toegeven aan dat moment. En dan kan je ineens een andere laag van bewustzijn
ervaren. Een laag van bewustzijn welke niet gekoppeld is aan al die toestanden
waar onze persoonlijkheid zich mee bezig
houdt.
Er
kan een soort stilte ontstaan waarin alleen sprake is van een waarnemen van alle
drukte in- en om ons heen. Waar geen oordeel in vervat is. Elk
moment van grote verassing (een crisis, een prachtig uitzicht, het totaal
onverwachte) kan een doorbraak vanuit het kleine denken naar het niet gebonden
bewustzijn optreden. De psycholoog Maszlov noemt dat een piekervaring, P.D.
Ouspensky een moment van zelfherinnering. Ineens bemerk je dat er achter die
druktemaker een oneindige stilte zit, een ongebonden aanwezigheid, die er altijd
moet zijn, altijd hetzelfde is. Wanneer je dan weer in de woorden vervalt is het
onmiddellijk weg.
Want
bewustzijn is niet door ons te manipuleren, je kan er geen vat op krijgen, je
kan het niet voor eigen doeleinden inzetten. Je kan je er alleen voor
openstellen door stil te zijn en niets te doen. En zelfs dat kan je niet
wilsmatig aanpakken…. Je kan alleen het moment pakken wanneer je beseft dat
wat je al bent, niet gevonden of opgeroepen kan worden. Dat het niet
vastgehouden of verbeterd kan worden.
|
