|
Het
astraal lichaam Is
het filter tussen lichaam en de buiten-wereld.
Kinderen
en dieren kunnen het astraal lichaam zien. Wij hebben het verleerd.
Om
uit te treden wordt het astraal lichaam gebruikt. Dit blijft met het lichaam met
een koord (navelstreng) verbonden met het zonnevlechtchakra. Dat uittreden kan
vooral 's nachts. Overdag bijna niet. In grote steden is het moeilijker uit te
treden. Er zijn daar meer ethergolven. Wij worden tijdens uittredingen
beschermd, zowel in lagere als hogere sferen. Wij zijn een stukje God en moeten
beschermd worden. Je kan zonder bescherming niet vanuit b.v. de derde sfeer naar
te hoge sferen zoals de 7e sfeer verkeren, je zou dan verbranden. Zoveel licht
en warmte kan je niet aan. Je kunt wel naar de tweede
sfeer. Dat gaat altijd samen met je geleidegeest of groep. Deze werken
functioneel om zielen in de sferen te helpen.
Spontaan
uittreden is nooit gevaarlijk: de geleidegeest is er dan altijd of neemt zelf
het initiatief om je ergens naar toe te nemen. Bewust proberen uit te tredenkan
wel tot angstige ervaringen leiden. Ik heb er zelf een half jaar mee geëxperimenteerd,
maar zal dat nooit meer doen. Je bent pas daar welkom wanneer je wordt
uitgenodigd. Ongenode gasten kunnen niet altijd een warm onthaal verwachten.
Het
astraal lichaam is een echte kopie van het lichaam, met armen, benen enz. Het is
a.h.w. een tweede huid. Andere etherlichamen hebben een minder vaste vorm.
De
hoofdchakra's staan in verbinding met het astraal voertuig. Maar het astraal
lichaam heeft geen chakra's nodig.
Bij
ziekte accepteert het stoffelijke het geestelijke niet. Iemand die ziek is
gelooft bvb niet meer dat hij beter wordt. Gedachtekracht is dan heel belangrijk,
het vormt een doorgeefkanaal tussen het stoffelijke en het geestelijke. Iemand
moet eerst accepteren dat hij ziek is, door er erkenning aan te geven, er naar
te kijken is de verbinding tot stand gebracht en kan er verandering in komen.
Soms is ziekte een gevolg van karma. Een persoonlijk schuld is er niet. Want wie
doet wat verkeerd???
Als
de ziekte voortwoekert gaan alle voertuigen kapot en worden alle aura's
opgegeten.
In
het astraal lichaam liggen al onze opdrachten opgeslagen: je weet dan dat je na
een uittreding weer terug moet. Het geestelijk licht wat je in het astrale ziet
is anders licht dan het gewone licht.
|
Terzijde
Als klein jongetje had ik vaak uittredingen. Ik wist daar niets van
en had er nooit over gehoord. Dat waren
meestal erg angstige ervaringen. Ik doolde bijvoorbeeld door het donkere huis en ik
wilde dan het licht aan doen. Maar mijn astrale vingertjes konden de
lichtknopjes uiteraard niet verzetten.
Regelmatig had ik nachtmerries.
Soms wilde ik dan naar mijn ouders vluchten, ik rende dan de gang op, op
weg naar de slaapkamer van mijn ouders, en werd dan ter hoogte van de
koelkast op de gang tegengehouden door een kracht die mij terug trok
naar mijn bed. Totale paniek
was het gevolg wanneer ik daarop wakker werd. Kon ik alsnog naar mijn
ouders rennen. Pas jaren
later las ik daarover in TenHaeff. Het astrale koord trok mij terug mijn
lichaam in....
Toen ik veel ouder was had ik gedurende een periode
weer astrale uittredingen. Soms prachtig (vooral de vliegervaringen),
maar ook beangstigende. Zo was ik tijdens een uittreding tegen een
oneindig grote stalen muur gestuit. Ik kon er niet door, wat ik ook
probeerde, tot ik tot het inzicht kwam dat ik mij 180 graden moest
omdraaien. Toen was direct weer terug. Later las ik precies dezelfde
ervaring in een boek, ik denk dat het van Robert Monroe was.
Daar stond ook een tweede ervaring in die ik gehad
heb: ik kwam bij een reis in een gebied waar duizenden vissen mij
omringden en aan mij begonnen te plukken met hun bekken. Het geluid dat
zij maakten zal ik nooit vergeten. Ook die ervaring vond ik
later in een boek over uittredingen terug. Exact zoals ik het had
meegemaakt.
|
Bij
mensen die stemmen horen, kunnen opdrachten binnen-komen. Helderzienden zien
gematerialiseerde vormen van zielen.
Dolende
zielen zijn -volgens de literatuur- zielen, die niet in een leven na de dood geloofden en na de overgang
aan de aarde blijven hangen. Soms houden treurende nabestaanden de ziel van de
geliefde vast, waardoor die moeilijk weg kan. Bij spiritistische seances komen
dit soort zielen vaak door en kunnen 'gered' worden door ze tot bewustzijn te
laten komen en hen zo naar het licht te brengen.
Ik ben daar vroeger wel bij geweest, maar heb zoiets nooit zelf gedaan.
Een
hogere ziel -ook weer volgens de literatuur- zal nooit plagen. Jouw licht laten schijnen in sferen van het kwaad
kan de verschijnselen laten ophouden. Je moet als therapeut daarom nooit routineachtig
werken. Je kan altijd met iets nieuws geconfronteerd worden.
Bij
het overlijden vertrekt de Ziel in het astraal lichaam. Voor de Ziel is het
overlijden niet traumatisch, het is meestal een bevrijding uit een pijnlijk
lichaam. Die opluchting en bevrijding kan je voelen tijdens het sterven van een
mens.
Die
ervaring hadden wij na het overlijden van mijn vader. Direct na de laatste
ademhaling was er in heel de kamer een prachtige lichte energie te voelen, vol
van liefde, tevredenheid en zachtheid. Mijn zus en mijn jongste dochter voelden
het ook heel duidelijk. Deze sfeer bleef tot en met de plechtigheid vooraf
gaande aan de crematie om de kist heen hangen. En het ironische was dat ons
vader nooit ook maar enige belangstelling tijdens zijn leven had getoond voor
spiritualiteit. Hij was een goed mens en kennelijk goed overgegaan...... Bij
mijn moeder die twee maanden later stierf was die energie er niet.
Dus het was geen kwestie van een illusie o.g.v. onze verwachtingen.
|
