www.geneve.ch/spe/ prestation/analyse.htm

De geringe bruikbaarheid van analyse

In het Westen zijn wij -ook wanneer het mensen betreft- gek op analyse. Jarenlang worden situaties en mensen geanalyseerd, en daarop veranderingen doorgevoerd, zonder dat er echter wezenlijk wat verandert. Onderzoek op wat langere termijn laten veelvuldig zien, dat oorspronkelijk effectieve ingrepen na verloop van tijd nog maar weinig rendement opleverden. Naar ons idee komt dit omdat menig benadering het wezen van de mens niet raakt.

Wanneer men zich op de individuele mens richt gaat men eindeloos in zijn verleden spitten en opent zo de Doos van Pandorra, een oneindige bron van beelden, gebeurtenissen, dromen en inzichten. Waar we ons instorten is een product van de Dualiteit. En deze is per definitie eindeloos.

Krishnamurti deed in zijn lezingen altijd betrekkelijk onverschillig over de verdiensten van de Westerse psychologie, terwijl hij helemaal niet zo'n onverschillig mens was.

De kern van zijn bezwaar zat hem in de ineffectiviteit van het zoeken naar oorzaken van problemen en het bewust daarop streven naar een oplossing.

Laten we ons eerst op de analyse van de mens richten. Krishnamurti wees dus analyse af als middel om onszelf te onderzoeken. Wanneer je neurotisch of psychotisch bent ga je in het Westen bij een psychiater of psychotherapeut in analyse. Je keert je -al dan met hulp van iemand anders- naar binnen en tracht via introspectie de oorzaken van je probleem te vinden, in dit of in een vorig leven. Het is -volgens Krishnamurti- een oneindige en vruchteloze speurtocht.

• Het leven bouwt zich op als een eindeloze keten van oorzaken en gevolgen. Niets bestaat geïsoleerd, vanuit zichzelf. Elke oorzaak is weer een gevolg van eerdere toestanden. Wanneer je bedenkt wat er allemaal nodig was om jou deze bladzijde te laten lezen, kan je je daar een beeld van vormen. In het kort: zon, verdamping van water, wolken, regen, groei van bomen, houthakkers, zagerij, papierfabriek, vrachtauto, schip, vrachtauto, verpakkingsfa­briek, kantoorboekhandel, mijn eigen auto, mijn computer, de printer, de printerinkt, alle boeken, die  ik heb gelezen, al die schrijvers en denkers, alle eten, alle op tijd in leven gebleven voorouders die ik en jij nodig hadden om uiteindelijk geboren  te worden, de zon, de regen, het graan op het veld, enz, enz. Elk segment in deze rij kent op zijn beurt duizenden van dit soort vertakkingen.

• Op de pagina Ik doe het heb ik een poging gedaan om zo’n model ruw te schetsen. 

• Je mag daarom -wanneer je de echte en absolute waarheid via de analyse van jezelf wilt ontdekken- geen enkele fout maken in het analyseproces, want anders is elke opvolgende stap in de analyse al verkeerd, en uiteindelijk krijg je een opeenstapeling van fouten. B.v. wanneer je geen herinnering meer hebt aan je eigen fouten in je oorspronkelijk karakter en je slechts herinnert hoe vervelend anderen t.o.v. jou waren, is er alleen gekwetstheid naar die anderen. Er is geen volledige erkenning van wat was. Jij was voor velen de steen des aanstoots, maar dat ben je vergeten. De analyse deugt niet meer. We zullen trouwens zo zien dat de herinnering op zich al in hoge mate onbetrouwbaar is.  

• Analyse is verder zinloos, omdat je vanuit het denken nooit uit het denken kan komen, dat verantwoordelijk is voor jouw lijden. Het denken is geheugen, is het verleden en is oud.  

• Het heeft niets met het Hier en Nu te maken. Een oplossing kan alleen plaats vinden in het Hier en Nu, wanneer het verleden als afgedaan terzijde is gelegd. Dan kan het nieuwe zich openbaren.

• Analyse is ook weer doen. Je hebt een beeld, dat er iets mis is met je, je stelt een doel vanuit een beeld, dat je hebt van hoe je straks wil zijn.

• Ook dat beeld is een product van het verleden, van de bestaande normen. Waarom moet je snel beter worden? Wie bepaalt wat op dit moment normaal is? Wie worden er niet geforceerd opgelapt om dan even later definitief weg te vallen? Wat wilde de ziekte of het conflict jou zeggen? In elk doen ligt zo mislukking besloten.

• Gedurende dit gehele proces heb je niet in de gaten dat de analysant gelijk aan het geanalyseerde is. Dat-wat-ziek-is stelt zich ten doel Dat-wat-beter-moet-worden (zichzelf dus) te helen=heel te maken. Dat kan dus niet. Het mes kan zichzelf niet slijpen, het oog kan zichzelf niet zien.

• Analyse is veelal een excuus om niet tot handelen over te gaan. Je schuift alle beslissingen voor je uit, om maar niet te hoeven kiezen. Pas als de analyse af is, dan zal ik het besluit nemen. Maar dat kan heel lang duren.

• Bij de analyse ben je bovendien afhankelijk van de medewerking en de betrouwbaarheid van mensen. Niet alleen loop je kans om bewust of onbewust misleid te worden, maar je bent ook afhankelijk van het onbetrouwbare geheugen van de mensen.