B:
U zegt: in dat bewustzijn gebeuren de dingen.
A:
Ja, maar van bewustzijn kun je geen object maken, geen ding.
Door er een zelfstandig naamwoord van te maken, lijkt het
alsof er eigenschappen aan kunnen worden toegekend.
B:
Als er Zelfrealisatie plaatsvindt, is er dan een iemand die
dat weet?
A:
Bij Zelfrealisatie verdwijnt juist die 'iemand'. Maar er komt
niet een 'niemand' voor in de plaats.
B:
Maar wie weet er?
A:
Er is alleen het weten. Er is geen iemand die weet, maar ook
geen niemand die weet. Er is alleen wetendheid, liefde,
bewustzijn. Er was hier een keer een persoon die na één
bijeenkomst zei: 'Ik weet genoeg, ik zie het.' Ik zei:
'Goed’, en heb hem nooit meer gezien.
Eén
keer dit zien is voldoende. Weten is zichzelf genoeg.
Niet-weten is zichzelf nooit genoeg. Er moet dan altijd iets
bij -verhaaltjes, drama 's, ideeën, filosofie enzovoort.
Onwetendheid moet altijd ondersteund worden omdat het niet
zelfstandig is. Die wetendheid die je bent heeft geen
enkele steun nodig. Geen goeroe, geen leerling, geen
commentaar, geen bevestiging, geen enkele beschouwing.
Zelfrealisatie
is zichzelf genoeg, dat is de schoonheid ervan. Je
transcendeert er ook de hele goeroe-leerling- relatie mee. Die
werkelijkheid, dat wat je wezenlijk bent, is zichzelf genoeg.
Zij heeft niemands bevestiging nodig, ook niet de bevestiging
van de leermeester of de goeroe. Maar tot het laatste moment
zul je de genade, de zegen, het fiat, de bevestiging blijven
zoeken van de goeroe als vader .
Alleen
de geleefde werkelijkheid voldoet; Zelfrealisatie is
zichzelf genoeg. Die realisatie is nooit te bevestigen door
iets van buitenaf, door een autoriteit, door een
buitenstaander. Een werkelijk Zelfgerealiseerde loopt niet in
de val van zelfgenoegzaamheid, met de gedachte 'ik ben
verlicht, ik heb niemand meer nodig. ' Dat ligt heel subtiel.
Het diepe weten wordt uiteindelijk stilte.
Begrijp
goed dat die 'persoon' dwangmatig is. Je kunt niet tegen het
geheugen zeggen: 'Hou op met beelden produceren. ' Het
geheugen produceert gewoon wat het produceert. Eigenlijk
produceert het driedimensionale waan. Er is maar één ding
dat zich onttrekt aan die waan, en dat is waarnemendheid. Geen
wonder dat daarop het accent moet liggen. Vanuit waan kun je
nooit realiseren wat die waarnemendheid is. De wil heeft geen
vat op het geheugen, dus ook niet op de 'persoon '. Zij kunnen
niet zomaar verdwijnen. Het geheugen blijft gewoon aanleveren.
Je kunt wel vergeven, maar niet vergeten. Vergeten is geen
wilsdaad. De hersenen doen gewoon hun werk. Zo werkt het, dat
is de werkelijkheid.
Daarom
zie ik maar één mogelijkheid, en ik vraag je: Ben je in
staat te zien wat zich aan het geheugen onttrekt? Dat is de
waarnemendheid, de kennendheid. Vandaar dat Advaita graag ziet
dat je je in die richting begeeft.
B:
Die zwaartepuntverlegging is waar het om gaat, vanuit het
subject gezien.
A:
De zwaartepuntverlegging van het blijven proberen vanuit de
waan greep te krijgen op kennendheid naar die kennendheid
zelf, naar die wezenlijke kern. Dat is waar het in deze
bijeenkomsten om gaat.
B:
En al die dwarrelingen geproduceerd door het geheugen moeten
valluit waarnemendheid als min of meer irrelevant worden
beschouwd.
A:
Nee, nee, nee! Dat is opnieuw een oordeel, een ongewenste
betrokkenheid. Het gaat om het feit dat je keuzeloos
gewaarzijn bent. Het woord keuzeloos is niet zomaar
iets. Het wil zeggen niet discriminerend, zonder voorkeur of
afkeer. Zonder oordeel. Want waarnemendheid is keuzeloos.
B:
Dus je laat alles voorbijtrekken?
A:
Laat ik het als volgt zeggen: wie die waarnemendheid
realiseert, kan niet anders dan van daaruit leven en kijken.
De mogelijkheid tot beoordeling blijft volledig beschikbaar,
maar veroordeling zal onmogelijk blijken.
Bron:
Bewustzijn, Altamira 1990, p323-325
