|
Alles in de spirituele zoektocht is gericht op het vinden van
het Zelf, dat wat je werkelijk bent. Je bent niet die tijdelijke persoon, die
gevormd is door vastgelegde eigenschappen, opvoeding en levenservaring.
De persoon is tijdelijk. De persoon is een combinatie van
fysieke aanwezigheid (het lichaam) en de aanwezigheid van gedachten, gevoelens,
herinneringen en het besef dat je er bent, dat je bestaat en wel in dit lichaam
met deze persoonlijke eigenschappen.
Pas wanneer je beseft dat je naar al deze ingrediënten kan
kijken komt er een doorbraak: dat wat ik zie..ben ik dat wel, of ben ik datgene
wat waarneemt?
Verlichting is de overgang van het bewustzijn van de persoon
naar het bewustzijn van het bewustzijn. De persoon is dan niet verlicht (iemand
die zegt dat hij/zij verlicht is is het per definitie niet...) maar de persoon
is opgelost in de oneindigheid van puur bewustzijn.
Mensen die je van alles over het Zelf menen te kunnen vertellen dien je
van harte en liefdevol te wantrouwen.
Het Zelf is n.l. onkenbaar. Het is onvindbaar, het heeft geen
eigenschappen. Maar het is er NU en je bent het Zelf! Het is er altijd (je bent het) maar je zult het nooit kunnen
vinden in de vorm van ervaarbare eigenschappen (als gevoel, reuk, vorm, smaak,
geluid....). Heb je een spirituele ervaring is dat niet meer dan een ervaring.
Meestal keert de persoon weer in volle glorie terug. Dan krijg je van die mensen
die trots zijn op hun verlicht zijn.
Wat buiten het waarneembare ligt is dus niet waarneembaar. Er
valt niets over te zeggen. Het valt ook niet te bereiken, want waar dien je je
op te richten in je zoektocht? Je bent het immers al! Je kan alleen rusten in
dit zijn.
De persoon, het denken heeft geen enkele toegang tot dit zelf.
De persoon, het denken komt uit dit zelf voort. Je kan niet terug om dit ongekende
naar jouw hand te zetten.
De werking van dit zelf kan je waarnemen in de ervaarbare
dualiteit, Maar hoe dit Zelf werkt zal altijd een raadsel blijven.
Alles stroomt, maar welke dynamiek er achter ligt....??????
God denkt niet, want denken is tijd en de Eerste en Ene Oorzaak bevindt zich buiten tijd en ruimte. Denken is tijd (ik wil dàt hebben,
daar ga ik mijn best voor doen...dat is allemaal tijd). Denken is observeerbaar;
denken heeft dus een objectkarakter. God kan nooit een object zijn. God is niet
waar te nemen als handelende en plannende entiteit. Je kan vooronderstellen dat
het Leven een doel heeft, maar een doel veronderstelt een beweging van hier naar
daar (wat ruimte is. Ik ben hier en het gewenste is daar...). In het Hier en Nu
is echter geen tijd en dus geen planning of een beweging naar iets anders.
Daarmee zou het in de tijd treden en dus een ervaarbaar object worden. Dat is in
zichzelf onmogelijk.
Het Leven ìs, en alles heeft zijn eigen werking vanuit
zichzelf.
Iets willen bereiken is een eigenschap van tijdelijke
verschijnselen. Het ego, de persoon is een tijdelijk verschijnsel, wat geen
enkele toegang heeft tot het ongekende. Je kan derhalve nooit via de persoon
(denken, fysieke beweging) tot het ongekende geraken. Dat is de valkuil van
spiritualiteit: de idee dat we iets moeten doen..... Alle claims van positief
denken en Avatar kunnen naar de prullenbak.
Er valt dus in feite helemaal niets te doen dan te zijn.
Zo lang je denkt dat je ergens naar op weg bent, ben je de
weg kwijt. Je bent al, maar dat Zijn zit verborgen achter het lawaai van jouw denken
en voelen. Pas wanneer dit afsterft door het nalaten van elke beweging ergens
naar toe zou je kunnen ervaren wie of wat je in werkelijkheid bent. Je kan
vrolijk naar cursussen gaan -vooral de dure!!!!- maar het helpt je niet. Je bent
Al. Maar je bent daarover zo ontevreden dat je elders wilt zijn. Hoe kan dat nu,
want je bent hier en wel op dit moment. Ga maar naar die cursus omdat het
gezellig is en er leuke mensen zijn, maar verwacht niet anders te worden dan je
bent.
|
