STILTE

Het klopt als je zegt "zie wat er verschijnt in bewustzijn." Ik wil er nog wel aan toevoegen ... er is niets wat niet verschijnt in bewustzijn..
Voor wat betreft het er niet in investeren ... dat is een oprecht pogen ... maar het investeren zelf verschijnt ook in bewustzijn, dus zodra het investeren gezien wordt, dan wordt dat gezien zonder dat je daarin hoeft te investeren.
Laat het .... z'n gang maar gaan.

Ik gebruik zelf het liefst de vergelijking met stilte.
Er zijn geen gaten in de stilte ...
De stilte is de genade bij wiens gratie het geluid bestaat.
De herrie van de straat, de herrie van het denken, de herrie van de toon tussen je oren, bestaat bij de gratie van stilte.
Stilte en lawaai zijn niet twee, beide zijn oordovend in altijd (te)gelijke kracht.

DE PERSOON

De ik die waarde hecht aan die persoon is de persoon. Bewustzijn hecht nergens waarde aan. Ook niet aan de persoon. Bewustzijn omhelst dit alles zogezegd.
Dus H hecht waarde aan H om dat H zorgt dat H overleeft. Ik zie dat als een strategie van de natuur, ja zelfs als een gift. Ik zie nergens een vergissing.
Ik zie alleen een conflict, namelijk dat de persoon (H) in deze vindt dat hij meer waarde moet hechten aan andere dingen die in het bewustzijn verschijnen, dan dat hij waarde aan H moet hechten. Maar dat is een (creatie)-conflict van H. Dat conflict herkennen is voldoende. Bewustzijn omvat net zo goed H met zijn conflict als alle andere dingen. Bewustzijn is het hele pakket, incluis voor en afkeuren. Dus ... H, omarm jezelf met alles er op en eraan, dat is namelijk precies wat bewustzijn doet. Go with the flow ... Vergissingen zijn uitgesloten.

DE LERAAR

Hier valt niets te halen wat al niet aanwezig is, oftewel, hier is niks wel wat er bij jou niet zou zijn.

ZIJN

Niet twee is illusie. Niet nu en niet dan. Het een is niet gescheiden van het ander.
Herinneringen verschijnen ook in het nu. Het is niet niet nu dat verschijnt in nu.
Het is inderdaad een selectie in beelden en in woorden die zich nu laten zien.
En van voorbijgaande aard zijn. De herinnering die H. beschrijft accentueert het NU, dat merk je direct als hij dat schrijft. Het wordt NU beleefd, maar wordt aangedragen door de herinnering. Het is niet de herinnering zelf, maar dat waar het naar verwijst … NU. Het IK maakt zich niet meester over een gebeurtenis, de gebeurtenis vind plaats in het IK. Het denken categoriseert slechts, deelt in, slaat op. Laat het z'n werk doen, schiet het niet af, het is niet de vijand van het NU.
Er is geen echt moment van ZIJN, er is alleen ZIJN. In alles, zelfs als we er een gedaante van ik in dromen.

DE PERSOON (2)

Ik heb al eens eerder aangegeven dat de persoon .. hoe imaginair die ook mag zijn ... een natuurlijk gegeven is. Ik zie de persoon als een mechanisme die voortkomt uit overlevingsdrang. Zolang we leven zal de persoon een rol spelen.
Sterven aan jezelf wil niet zeggen dat de persoon moet sterven. Het wil zeggen dat de persoon wordt doorzien. Dat is alles. Wat er daarna gebeurt met de persoon is van geen enkel belang. Het een leeft niet naast het ander, want er is geen een en geen ander. Het hele idee dat er een grens gepasseerd moet worden is puur een aanname. Dus mijn insteek is in deze, laat die persoon met rust, laat het idee dat er een grens overgegaan moet worden, varen. Er is geen ander die jullie over de streep kan trekken, want er is geen streep.
Zolang je je dat niet realiseert, beoefen dan gedisciplineerd en op vaste tijden meditatie. Ga zitten, sluit de ogen en verzink in waarnemendheid. Dat is het makkelijkste wat er is, want waarnemendheid is een constante. Dit beoefenen is een handreiking aan jezelf. Wat je kan ontdekken is dat waarnemendheid niet weg is als je de meditatie hebt beëindigd. Maar maak er asjeblieft geen "hang up" van. Je bent gewoon een mens en maakt gebruik van de mogelijkheden die dat mens zijn je biedt.

WORSTELEN

Als je er op uit bent de persoon te laten verdwijnen heb je een probleem.
Het doorzien van stereotype kenmerken is niet het doorzien van de persoon.
Stereotype kenmerken doorzien is oppervlakkig. Symptoom.
Osho zegt totdat je sterft kan ik je niks geven. Dat is dus een win win situatie. Want op het moment dat je sterft hoeft er niks meer gegeven te worden, en zolang je in de worsteling zit kan je niks geschonken worden, want de worsteling zelf is het probleem. Stopt de worsteling, dan is de ruimte daar, de volheid van je leven, van het bestaan, die er altijd was ... dus in wezen ... een sigaar uit eigen doos ...

IEMAND CORRIGEREN?????

Er is geen iemand die in het denken zit.
Er is denken.
That's it.
Denken of niet denken is geen voorwaarde tot contact.
De leraar is niet in het NU aanwezig en de leerling in tijd en ruimte.


Waarom zou de leraar actie ondernemen?
Moeiteloos wordt waargenomen
Het verschijnsel van een iemand die in gedachten is, of in een kramp.
Wat is er kwijt?
Wat moet gevonden?


Wakker zijn met dromen is wakker zijn met dromen
Wakker zijn zonder dromen is wakker zijn zonder dromen
Wakker is wakker
Dromen zijn er of zijn er niet
Er is geen keuze, waarom strijd daarin?


Jouw ervaring donderdagavond
die is niet meer?
Hoe heb je nu dan weet van die ervaring?
Jij kan die niet overdragen,
maar er is wel overdracht door jou


De verschijnselen verdwijnen continu
De verschijnselen verschijnen continu
Dat zien is voldoende

ALERTHEID

Alertheid kan je niet doen dus. Alertheid is er constant ... Of je het wil of niet. Het is die zelfde alertheid die dus waarneemt dat je voornemen om de zonsondergang totaal te beleven, (volgens de door jou gestelde condities) niet lukt. Het NU is daarmee niet weg, het NU gedraagt zich alleen niet. Het NU is je chaos en je sereniteit tegelijk.

IN AANDACHT

O.k. je was niet wakker. Je reed Leiden voorbij. Je las een bladzijde en je weet niet wat je gelezen hebt.

Dat komt omdat je bezig bent met andere dingen dan waar je geacht wordt mee bezig te zijn. In jouw voorbeeld een boek lezen, auto rijden. De oproep van de mystici om in aandacht te zijn mis je niet, je mist de afslag, of de bladzijde.
Neem dergelijke situaties onder de loep. Wat gebeurt er nu echt? Er zijn blijkbaar andere zaken die aandacht nodig hebben. Die spelen dan op en krijgen die aandacht. De overige zaken schakelen over op de automatische piloot. Dus de oproep van de Mystici klopt als een bus. Ik weet bijvoorbeeld altijd dat als er een klus op me ligt te wachten of ik die klus ga klaren of niet. Waarom weet ik dat? Omdat ik altijd heel duidelijk waarneem of de klus alle aandacht kan krijgen die het nodig heeft, of niet. Ik begin er anders gewoon niet aan en geef me over aan dat wat om aandacht vraagt.

Probeer eens een boek te lezen als je kiespijn hebt ...

DOEN???

Take it easy. Je hoeft helemaal niks te doen. Alleen maar kijken, zie dat residu, zie je voorwaarde tot ontmaskering, laat het met rust.
De rust die je wil vinden zit hem in de totale aanvaarding van ALLES.
Ook in de aanvaarding van het product van je conditionering. Daar kom je niet van af, daar hoef je niet van af. Zeg gewoon daartegen, "welkom Rob" .. heus er zal geen atavistische bliksem op je nederdalen of een Nisargadatta met horentjes je komen halen voor iets akeligs ... (lol). De ontmaskering van de persoon of het residu daarvan, dat gaat allemaal helemaal vanzelf OMDAT JE WEET dat je dat niet bent. De ontmaskering, de rust, de bliss, de concentratie, de vanzelfsprekendheid van het bestaan, ... is allemaal een resultaat daarvan, niet en never nooit een voorwaarde waaraan je moet voldoen voordat..., of waar je aan zou moeten voldoen daarna ...

DAT WAT ER IS

Er is geen andere staat dan de staat waarin je je bevindt. Dat is je uitgangspunt, je kapitaal. Nou wil je uitzoeken of het mogelijk is om een "totaalbeeld" te zien, die anders is dan dat wat je ziet. Maar inmiddels ben je op de hoogte van het feit dat je niet het lichaam, denken en het voelen bent. Dat WEET je. Hoe weet je dat? Niet omdat ik of wie dan ook je het heeft verteld. Je wist het altijd al. Mocht je het even vergeten zijn, strek je hand voor je uit, kijk naar je vingertoppen en bepaal precies het punt waar jij ophoudt, houdt je vingertoppen tegen de vingertoppen van iemand anders en bepaal wederom waar jij ophoudt en de ander begint.
Mocht je dat moeilijk vinden, sluit dan je ogen tijdens dat experiment. Het is een merkwaardige gewaarwording. Waar is je begrenzing? Hoe totaal wil je het plaatje hebben? Waar zit nou die waarnemer, waar zit nu dat waargenomene? Het is er allebei, maar het valt niet te pakken. Het wisselt zelfs steeds van plaats. En toch is er een "iemand" een soort van controler die alles in de gaten houdt als een soort van agent. Wees blij dat 'ie er is, want hij regelt het verkeer. Dienstbaar aan bewustzijn, aan het leven. Maar die agent ben jij niet. Die agent zelf wordt waargenomen, dus kan jij dat niet zijn. Al claimt die agent van alles, jij WEET wat hij is ... een over het paard getilde, zwaar overschatte politieagent die alleen maar het verkeer regelt, zodat je zintuigen intact blijven, dezelfde zintuigen waardoor bewustzijn waarneemt.

DOEN DOOR NIET DOEN

Het gezegde "doen door niet doen" doet hier opgeld.

Ramesh Balsekar heeft hier ook een uitspraak over, die gaat ongeveer zo (ffe uit m'n hoofd..) "Every action is a divine happening trough a human body, not something done by someone.."

Dus het doen kan gerust gedaan worden, JIJ doet het niet ....

De actie is altijd helder, de claim maakt het troebel.

ZOEKEN

Neem niets aan van wat ik zeg, wat Balsekar zegt of wie dan ook. Onderzoek het of er een resonantie mee is. Zo ja, mooi, zo nee ... o.k. Niks aan de hand.
Als het zoeken voor jou van belang is, dan blijf je zoeken. Is het vinden van belang voor je, dan vindt je, en houdt het zoeken op. Je weet zelf het beste of het zoeken in jouw geval neurotisch is. Nou, mocht dat zo zijn, dan neem je dus helder waar dat je neurotisch aan het zoeken bent. Mocht het overgaan in vinden dan neem je helder waar dat het zoeken stopt. Zoeken is ook iets wat het leven doet, dat je zoekende bent is ook een gevolg van conditionering. Meestal vangt zoeken aan als de conditionering van jezelf en je omgeving je begint op te vallen.
Het is bewustzijn zelf die dat opeens inziet. Alleen daardoor weet je dat er iets groter is dan wat je altijd antwoordde op de vraag "wie bent U?"
Nou, het daarmee leren omgaan, dat is zoeken .... het daarin weten te ontspannen, dat is vinden. Er is dus geen drang tot Weten, welnee, je bent het weten. Mijn Goeroe Alexander Smit zij altijd "Weet je wat je bent?Je bent liefde op zoek naar zichzelf.."
Dus ja... vanuit dat weet perspectief is zoeken naar dat weet-perspectief zinloos.
Maar wil je leven in overeenstemming met dat "weet-perspectief" dan vind ik dat zoeken helemaal niet zo gek.

LIJDEN

Lijden valt niet te voorkomen, zinloos of zinvol lijden ken ik niet.
Er is lijden. Wat onder woorden wordt gebracht is niet alleen onzin, het kan alleen nooit het absolute zijn. Woorden zijn altijd verwijzers naar wat er onder zit. Vandaar de term het "onder woorden "brengen ...

LIJDEN (2)

Pijn is pijn en lijden het commentaar daar op.

Ik zie dat als onlosmakelijk. Weet hebben van pijn is lijden. Er is nu eenmaal lichaam, denken en voelen. Zodra ik me brand met het strijkijzer of prik met een naald dan is het van AU!! Gotver!! Als er een kanker wordt geconstateerd in het lichaam dan doet dat zeer. Als de kanker ongeneselijk is en ik ga sterven dan is er lijden. Er zal afscheid genomen worden van geliefden, van kinderen en vrienden.
Ook dat levert pijn op, lijden. Is bij de stervende inzicht ten aanzien van de ingrond van dit lijden, van dit sterven, dan kan dit voor de omgeving een verlichtende ervaring zijn. Een vraag kan opkomen, "wat sterft er? Wat gaat er weg?" ... en het antwoord daarop kan de grote doorbraak betekenen.

LIJDEN (3)

Voor wat betreft het lijden, dat is niet alleen uit onwetendheid. Fysiek lijden, en daar versta ik ook psychiatrische aandoeningen onder, komt niet voort uit onwetendheid. Pijn is pijn. En net zo goed als geluk en wellust door de persoon geclaimd wordt, wordt ook lijden geclaimd. De misvatting is dat het zien of weten van de ingrond van lijden, lijden oplost. Dit "zien" werkt niet als morfine.
Wat het zien wel oplevert is dat er aanvaarding van het lijden ontstaat. Het lijden wordt als het ware omvat als zijnde deel van het gehele pakket. Alvorens het zover is zal er in de meeste gevallen een proces doorlopen worden van ontkenning naar woede, van woede naar aanvaarding. Bij de ene gaat dat in een keer, bij de ander is ieder deel van dit proces een worsteling. Ik zie daar geen zin in, nog onzin.
Het gebeurt stomweg zo. Wat ik wel jammer vindt is dat het lijkt alsof je hebt begrepen dat ik het lijden en alle worstelingen daarmee afdoe met "het is niet het absolute". Dat doe ik niet. Het klopt wel ... maar lijden is mij zeker niet voorbijgegaan. Ik ken het te goed .... waardoor ik uit eigen ervaring kan zeggen dat het lijden niet het absolute is. Daar zit niets steriels in. Steriel komt op mij over als "onaangeraakt" .. Als dat zo zou zijn, dan zou ik hier niet kunnen zeggen wat ik hier zeg. Hm?